Murallas de Sevilla

De muren van Sevilla waren militaire omheiningen die het oude deel van de stad Sevilla omringden. In de loop van de geschiedenis heeft Sevilla verschillende ommuringen gehad naarmate de stad groeide. De oudste verwijzingen naar het bestaan van muren dateren uit de Romeinse periode.

Het is bekend dat er een eerste ommuring van Romeinse oorsprong was waarvan geen zichtbare overblijfselen bewaard zijn gebleven en die het zuidoostelijke kwadrant van de huidige historische wijk zou hebben omvat.

De muren die nu bewaard zijn gebleven, behoren tot het laatste verdedigingssysteem dat in de 12e eeuw werd gebouwd, voornamelijk door de Almohaden; er is niets overgebleven van de Romeinse muur, alleen materiaal dat voornamelijk in de kalifaat- of Taifa-periode werd hergebruikt en dat bovendien niet dezelfde ruimte zou hebben bestreken als de huidige, aangezien de stad veel kleiner was.

De muren overleefden tot de 19e eeuw, toen ze gedeeltelijk werden afgebroken en waarvan sommige delen vandaag de dag nog bewaard zijn gebleven, voornamelijk in de wijk Macarena, Jardines del Valle, Jardines de Murillo, het gebied rond het Alcázar en de scheidingsmuur van huizen in de wijk Arenal.

Er waren maar liefst achttien poorten en toegangsluiken, waarvan er nog maar vier over zijn: de Macarenapoort, de Cordoba poort, de Oliepoort en de Alcázar poort. De overblijfselen die vandaag de dag bewaard zijn gebleven, hebben een duidelijk Almohadisch uiterlijk, vermengd met de classicistische sfeer die de restauraties van de bestaande poorten in de 18e eeuw eraan gaven.

Volgens sommige onderzoekers vermelden de islamitische bronnen slechts 12 poorten en 3 luiken. Andere bronnen vermelden er 8 tot 13.

De huidige overblijfselen bestaan uit een muur van aangestampte aarde met een dikte van 1,90 meter, die van het barbican van 1,45 meter en beide zijn van elkaar gescheiden door een afstand van ongeveer 3 meter. Er staan torens op variabele afstanden van 40 tot 50 meter, waarvan er acht rechthoekig zijn met een breedte van 4 meter.

Willem Vandenameele