Lofoten

De vorm van de Lofoten is zeer bijzonder. En dat heeft alles te maken met de geologie. Lofoten is een horstrotsrug. De rotsen van Lofoten behoren tot de bredere Westerse Gneis Regio van Noorwegen. Een deel van het hoge reliëf en de onregelmatige oppervlakken van Lofoten is toegeschreven aan het etsen dat plaatsvond tijdens het Mesozoïcum. Bewijs daarvoor zou de kaolien zijn die op sommige locaties is aangetroffen. In het noordwesten wordt de Lofoten-archipel begrensd door de NE-ZW-voerende West Lofoten Begrenzingsbreuk. Dit is een normale breuk waarvan de breukwand is geërodeerd, wat een strandvlak heeft gevormd. In Vestvågøya hebben bergen steile hellingen naar de open zee in het noordwesten en zuidoosten, terwijl de hellingen naar het binnenland van het eiland meer geleidelijk zijn. Dit is het resultaat van erosie die werkt op een landschap dat is opgeheven langs NE-ZW-voerende breuken aan de randen van Lofoten, terwijl de binnenste as stabieler is gebleven. In tektonische termen zijn bergen halve grabens en zijn de breuken van het dip-slip type. De zee rond Lofoten staat bekend om zijn significante olievoorraden: 1,3 miljard vaten. Olie-extractie in het Lofoten-gebied is verboden.

Dromos