Sint-Martinus

Voor het eerst vermeld in 1140. Het eind 15de eeuw heropgebouwde kerkje werd grotendeels verwoest door beeldenstormers in de tweede helft van de 17de eeuw. Heropbouw van de driebeukige kerk in 1616 door Jan en Robrecht Persyns. Herinwijding door bisschop Triest. Toren gerestaureerd midden 18de eeuw door bouwmeester David 't Kindt. Bouw van een nieuwe sacristie (zuidkant) naar ontwerp van bouwmeester Simoens in 1770 in opdracht van abt Gudwalus Seiger van de Sint-Pietersabdij, tiendheffer van de parochie. In 1788 kerk vergroot met drie traveeën ten westen met ingebouwde toren en koor. In 1822 heropbouw van het koor door architect J.B. Van de Cappelle. Ingrijpende restauratie en aanpassing in neogotische stijl in 1896-97 naar ontwerp van architect Jules Goethals, onder meer toevoeging van portaal, zijkapellen en transept, en het vernieuwen van het traceerwerk van de vensters. Opgetrokken uit bak- en hardsteen. Driebeukige basilicale kerk met schip van vijf traveeën met westtoren en polygonale zijkapellen, een dubbel transept van één travee en een vlak afgesloten koor met twee zijkapellen, een rechte apsis en een sacristie ten zuiden. Westgevel: puntgevel met hoog spitsboogvormig portaal van 1896 met rechts ernaast polygonaal traptorentje onder leien spits. Vierkante westtoren met spitsboogvormige galmgaten en rond uurwerk. Later aangebrachte puntgevels met spitsboogvensters in zijbeuken en transept. Vensters met neogotisch traceerwerk van 1896.

Onroerend Erfgoed Vlaanderen