Sint-Jacobskapel

De Sint-Jacobskapel, ook wel genaamd "Spaanse Kapel" werd in 1383 door het magistraat opgericht bij het Sint-Jacobsgodshuis en toegewijd aan Jacobus de Meerdere. In 1479 brandde de kapel volledig af maar kort nadien werd ze heropgebouwd en in 1582, na de godsdiensttroebelen, heringewijd. Tijdens de 17de eeuw fungeerde ze als parochiekerk voor de Spaanse troepen (onder leiding van de jezuïeten) en na de Franse Revolutie werd ze tijdelijk ingericht als Tempel van de Rede en – na de afschaffing van het bisdom Antwerpen – erkend als parochiekerk voor het noordelijke stadsdeel. In 1812 richtte men ze in tot hulpkerk, vermits de stedelijke raad de Sint-Gummaruskerk als parochiekerk onvoldoende vond. In de 19de eeuw herstelde men de voorgevel, vernieuwde men het interieur en bouwde men een nieuw torentje. Zwaar beschadigd in de Eerste Wereldoorlog (inclusief alle meubilair) werd ze in 1923 heropgebouwd door de Lierse aannemer Florent D’Hulst, naar plannen van de Leuvense architect Frans Vandendael. Kanunnik Raymond Lemaire beïnvloedde deze restauratie sterk als briefwisselend lid van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. 20 februari 1939 werd de kapel beschermd als monument bij Koninklijk Besluit.

Onroerend Erfgoed Vlaanderen