Grot van La Naulette

De paleontologische vondst in de Grot van La Naulette is wetenschappelijk zeer belangrijk omdat het een van de eerste paleoantropologische sites was die tastbaar bewijs leverde voor de menselijke evolutie, kort na het verschijnen van Darwins revolutionaire evolutietheorie.

In 1866 werden in La Naulette voor het eerst Neanderthalerfossielen (onderkaak, ellepijp, handbeentje) ontdekt die duidelijk in dezelfde laag lagen als fossielen van uitgestorven dieren als mammoet, neushoorn en rendier. Dit toonde aan dat deze mensachtige wezens duizenden jaren eerder leefden dan de moderne mens, op een manier die wetenschappelijk te controleren was. In tegenstelling tot eerdere vondsten, zoals in de Neandervallei, was de context hier goed vastgesteld, waardoor er geen twijfel kon bestaan over de ouderdom en authenticiteit.

Dit alles vormde een direct bewijs voor evolutie. De neanderthalerresten uit La Naulette hadden anatomisch verschillende kenmerken.E' dat toonde aan dat er andere menssoorten hadden bestaan. Paul Broca, een invloedrijke anatoom, bestempelde de onderkaak van La Naulette als het eerste “anatomische feit” ten gunste van Darwins evolutietheorie.

Rond 1866 werd de evolutietheorie van Darwin nog hevig betwist. La Naulette leverde een onweerlegbaar puzzelstuk in het debat: het leverde fysiek bewijs op dat de moderne mens een evolutionaire voorgeschiedenis heeft, en dat er meer dan één menssoort bestond. Dit hielp om weerstand tegen het evolutieconcept te doorbreken.

De Belgische paleontoloog Edouard Dupont kreeg wereldfaam doordat zijn ontdekking in Parijs en Londen breed werd besproken. Deze vondsten worden nog steeds wereldwijd geciteerd als mijlpaal in de paleoantropologie.

Pascal Brackman