Begraafplaats aan de Dieweg

De Gemeentelijke Begraafplaats Dieweg (1867) verving de parochiekerkhoven van Sint-Pieter en Sint-Job, die door de bevolkingstoename te klein werden. De aanleg van nieuwe begraafplaatsen was een strijdpunt tussen liberalen en katholieken. De liberale regering Frère-Orban besliste in 1859 dat ‘kerk-hoven’ eigenlijk ‘begraafplaatsen’ moesten worden, eigendom van de gemeente, los van de Kerk. Tegelijkertijd speelde er ook een hygiënische bezorgdheid. De cholera-epidemie van 1866 versnelde de beslissing van de gemeente om dit stuk grond langs de Dieweg te kopen en als begraafplaats in te richten.

Tot 1958 konden Ukkelaars hier hun laatste rustplaats vinden. Daarna stond de gemeente enkel nog bijzettingen in bestaande familiegraven toe. Met twee uitzonderingen: in 1983 voor het graf van striptekenaar Hergé en in 1996 voor dat van Philippe Hirschhorn, een jonggestorven vioolvirtuoos. Andere bekende persoonlijkheden die hier een gedenkteken hebben, zijn de architecten Paul Hankar en Jean-Pierre Cluysenaer, de politicus Charles Woeste, de bankiersfamilies Errera en Lambert (hun banken versmolten tot Bank Brussel Lambert) en de feministe Isabelle Gatti de Gamond. Als het niet om Ukkelaars ging, waren het vaak mensen die in het landelijke Ukkel een buitenverblijf hadden. De begraafplaats diende ook voor joden uit heel Brussel: hun graven vind je vooral in de rechterbenedenhoek van het terrein. Het loont de moeite om hier even rond te kuieren.

De vaak overgroeide grafzerken vormen een soort openluchtmuseum van verschillende architectuurstijlen. Bijzonder aan deze begraafplaats is dat ze ook bescherming geniet als landschap.
 

UiTinBrussel