Limburgse mijnen

Het harde verhaal van de Limburgse mijnen duurde niet eens een eeuw, maar eiste een zware tol op menselijk vlak: doden door stofl ongziekte, doden bij stakingen en mijnongelukken, werkloosheid bij de sluiting?
Nadat André Dumont in 1901 steenkool ontdekte veranderde het uitzicht van de streek in snel tempo. Mijninstallaties verdreven een aantal keuterboeren van de heide. Dennenbomen, die de houthonger van de mijnen moesten stillen, kwamen in de plaats van heidestruiken waardoor die heidegronden tijdelijk wat rendabeler werden. Tuinwijken werden aangelegd en mijngebouwen, schachtbokken en terrils gaven het landschap een nieuwe horizon. Er kwamen zeven Limburgse steenkoolmijnen.
Op 30 september 1992 werden de allerlaatste Limburgse steenkolen opgehaald en begon het Limburgse mijnverleden. Vanaf die dag begon de strijd om het behoud van het mijnerfgoed. Deze mijnsites en mijnlandschappen zijn niet alleen relicten van het verleden. Ze zijn omgevormd tot boeiende plaatsen voor heden en toekomst en bieden ruimte voor nieuwe economische activiteiten.
Op de terrils kwamen wandelpaden en mijnspoorlijnen werden opgevormd tot fietspaden. Er zijn multiculturele markten, een educatief centrum, een tentoonstellingsruimte?

MARCEL