Lichtaart - Floreal-Kempen - Bobbejaanland - Snepkesvijver

Voor de zoveelste keer op deze rit van industrie naar woongebied en tegelijk door stukjes natuur waar de stilte van de Kempen weer even de bovenhand neemt.

Wie dorst heeft of nood aan een korte plaspauze, kan even voorbij de dorpskern van Lichtaart uitkijken naar het bordje “Floreal-Kempen” aan de rechterkant van de weg. Je komt er terecht midden in het bos waar camping Floreal zijn stekje heeft. Vele jaren werden in de gebouwen, waar ook een cafetaria is, lessen gegeven aan beginnende en ervaren vakbondsmilitanten. Honderden ABVV-delegees van bedrijven in de Kempen werden hier gevormd tot volwaardige ertegenwoordigers van de werkvloer.

Wie geen dorst had, kan zijn rit vervolgen tot je de wegwijzer “Bobbejaanland” tegenkomt. Sla linksaf en rij langsheen ’t plezantste land van Vlaanderen. We zijn in Lichtaart. Het was Bobbejaan Schoepen – ja hoor, de man met de cowboyhoed van “de lichtjes van de Schelde” – die hier een stukje grond kocht om zijn “kleine” theater op te richten. De grond was hier toen spotgoedkoop, bijna moerasgebied eigenlijk. Maar Bobbejaan en later zijn zoon had grootstere plannen. “De lichtjes van de Schelde” werden gaandeweg vervangen door heuse attracties. Vandaag is het pretpark in handen van een Spaanse pretparkengroep, waar vele Kempenaars werk verrichten in seizoensarbeid, in enkele vaste jobs, maar ook vooral in interimjobs en flexijobs.

Lichtaart heeft nog andere wetenswaardigheden. Links van de weg ligt de Snepkesvijver, wederom recreatiegebied, met heel wat mogelijkheden. De plaatselijke Kempenaar zal de vijver en het gebouw zich mogelijk beter herinneren als dancing ‘Lachriet’ of ‘Cobra’.

De bossen van Lichtaart hebben nog een speciaal verhaal. In 1936 was er in de fabriek van Umicore, waar we straks nog passeren, een 13-weken durende staking voor betere loon- en arbeidsvoorwaarden. De staking werd beëindigd met een charge van de rijkswacht nadat ze de stakers had verdreven in de bossen van Lichtaart. Heel wat arbeiders bleven gewond achter in de bossen. In 1937 werd een fabriekscommissie opgericht. In 1952 spreken we pas van een echte syndicale delegatie.

Linx+