Het Woluwepark en zijn vijvers

Zoals alle Brusselse parken die in dezelfde periode werden aangelegd (Parmentier, Mellaerts, ...), is het Woluwepark een landschapspark met tal van perspectieven, een golvend landschap, met grote met bomen beplante grasperken, kronkelende paden die het reliëf van het terrein volgen en rotspartijen die kliffen, grotten of watervallen imiteren. De 4 vijvers (Bemel, Lang, Rond en Denis) herbergen een rijke en gevarieerde fauna en flora. De Bemelvijver, bijvoorbeeld, is een favoriete broedplaats voor amfibieën, padden voorop.

De Bemelbeek voedt de twee vijvers langs de Tervurenlaan, de Bemelvijver en de Langvijver. De Rondvijver en de Denisvijver daarentegen worden beide gevoed door bronnen. De Woluwe dient als monding voor de vier vijvers. Na onder de oude spoorwegbedding te zijn doorgelopen, via twee armen die weer samenkomen aan de voet van een waterval, loopt hij langs de Tervurenlaan, achter de Rondvijver, voordat hij deze onder een overwelving kruist om uit te komen achter het trammuseum, in de Bovenbergstraat.  
De Woluwe vervolgt dan zijn loop naar het Bronnenpark. 

Het park wordt sinds de jaren 1990 op ecologische wijze beheerd, met inachtneming van de beginselen van een gedifferentieerd beheer (bv. aanleg van hooioppers, ...). Het was ook in het begin van de jaren 1990 dat de oevers volledig werden heropgebouwd. De damwanden in azobé zijn verstevigd met schanskorven die zijn ingezaaid met waterplanten, terwijl de oevers van de eilanden zijn aangelegd om vogels aan te trekken. De aanpak bij de keuze van de planten was bijzonder voor die tijd: bij de keuze van de plantensoorten werd rekening gehouden met hun natuurlijke levensomstandigheden.