Jourdanplein

Het Jourdanplein voelt aan als een dorpse ontmoetingsplaats, geprangd tussen kantoorgeweld en woonwijken. Ogenschijnlijk heerst hier een volkse sfeer (frituur Maison Antoine, café Chez Bernard, bakkerij Au Vatel), maar een beetje luistervinken maakt snel duidelijk dat vooral expats zich hier thuis voelen.

Vaak hingen er donkere wolken boven dit plein. Vanwege de ligging in de Maalbeekvallei en vlak bij de economisch belangrijkste wijk van Brussel plande men hier in de jaren 1960 een stadssnelweg tussen Schaarbeek en Elsene. Toen die ideeën in de jaren 1980 op de schop gingen, werd er geïnvesteerd in de omliggende gebouwen en straten. Door de woonfunctie op de bovenverdiepingen van handelszaken te versterken, behield het plein zijn gemengd karakter.

Een tweede dreiging was de kantoordruk. Het terrein aan de noordzijde, waar nu het Sofitel Hotel staat, was jarenlang de inzet van een strijd tegen de bouwpromotoren. Het bestemmingsplan van 1968 bepaalde namelijk dat ook aan deze kant van de Belliardstraat hoge kantoorgebouwen mochten komen. Speculanten kochten massaal gebouwen op en lieten ze verkrotten. Krakers bezetten de panden. Dat er uiteindelijk een hotel en geen kantoorgebouw kwam, was toch een opluchting.

De recente heraanleg die het plein grotendeels autovrij maakt, stootte aanvankelijk op wantrouwen bij een aantal handelaars en plaatselijke politici, maar werpt nu haar vruchten af. Vaste waarde Frituur Antoine kreeg een nieuw paviljoen. Jourdan bruist opnieuw, maar de gentrificatie laat zich meer dan ooit voelen. Stijgende huurprijzen trekken een bepaald – wat homogeen – publiek aan en doen buurtwinkels plaats ruimen voor hippere zaken.

UiTinBrussel