Prinselijk begijnhof ten wijngaerde - Brugge

Het complex omvat de Begijnhofkerk en een dertigtal witgeschilderde huizen, waarvan de meeste dateren uit de late 16e, 17e en 18e eeuw. De omhuisde binnentuin geeft je een prachtige kijk in het serene leven van de begijnen van vroeger. 

In het voorjaar, wanneer de paasbloemen in het grasperk bloeien is de tuin op zijn mooist. Talrijke huwelijksfoto's worden hier dan genomen.

De voornaamste toegang met poort is te bereiken via de driebogige stenen brug, de Wijngaardbrug. In een nis is het beeld te zien van de heilige Elisabeth van Hongarije, patrones van vele begijnhoven en ook van het Brugse begijnhof. Een opmerkelijk feit is dat de poort, in navolging van een eeuwenoude traditie, nog elke avond om 18u30 gesloten wordt. Een tweede poort verleent toegang via de Sasbrug aan het Sashuis. Tot op vandaag hangt er dezelfde kalme en verwelkomende sfeer, klaar om te bewonderen. Waag je dus snel in de wondere kleine wereld van het begijnhof Brugge. Wanneer je de brug van het Begijnhof Ten Wijngaarde over wandelt, valt je ongetwijfeld de stilte op. De sfeer die er hangt is nog steeds dezelfde als in 1244, toen de eerste ‘begijntjes’ er hun huis in trokken. Het begijnhof van Brugge bestond als één van de eerste in zijn soort in 1244 en misschien nog enkele jaren daarvoor.

Begijnen waren vrouwen die graag hun geloof vrij wilden toepassen, zonder de strenge regels van de middeleeuwse kerk van toen. De eerste begijnen waren, zoals elders, meisjes van bescheiden komaf, die als broodwinning activiteiten in de lakenindustrie beoefenden. Voor het behandelen van het laken was veel water nodig, zodat ze zich dicht bij een waterloop vestigden. Anders dan kloosterlingen wensten de begijnen geen geloften van gehoorzaamheid, eeuwige trouw en van armoede af te leggen. Evenmin hadden ze een goedgekeurde regel, maar ze waren wel bereid in kuisheid een leven te wijden aan contemplatie, gebed, handenarbeid, ziekenzorg en liefdadigheid. Zij en de begijnen die volgden bleven de traditie voortzetten tot diep in de 19e eeuw. Meer info over de oorsprong van de naam 'begijntjes'.

Vandaag de dag zijn de huisjes nog steeds bewoond door de zusters van de Orde van Sint-Benedictus. Naast het grasveld pronkt trouwens ook de Begijnhofkerk, toegewijd aan de heilige Elisabeth van Hongarije. Sinds 1998 maakt het Brugse Begijnhof samen met twaalf andere deel uit van het UNESCO-werelderfgoed. Wil je een unieke kijk terug in de tijd? Bezoek dan het begijnhuisje. Het museum geeft je een exclusieve kijk op het leven van op het Begijnhof in de 17e eeuw.

Willem Vandenameele