Grotten van Vallorbe

Vor 150 miljoen jaar was het gebied bedekt met een zee en leek het op een eilandenlandschap. In de daaropvolgende 10 miljoen jaar werd er ongeveer 200 meter kalk afgezet, die als basis voor de formaties in de grot dient. In de volgende 120 miljoen jaar kwamen er meer lagen bij, zoals bijvoorbeeld zandsteen, mergel en klei. Ongeveer zeven miljoen jaar geleden trok de zee zich definitief terug als gevolg van tektonische veranderingen. De basisvoorwaarden voor de grotten van Vallorbe waren gecreëerd.

Tegen het einde van de 19de eeuw werd met waterkleuringen een verbinding tussen het Lac Brenet en de onderste Orbebron aangetoond. Een duikpoging in het grottenstelsel was echter vanwege gebrek aan technische uitrusting onsuccesvol. Pas in 1961 slaagden drie duikers er binnen vijf duikgangen in om 140 meter diep het grottenstelsel te verkennen. In 1964 ontdekten twee andere duikers een droge gang boven het "Meer van de Stilte". In 1966 waren door het onderzoek van een ander team van drie duikers al verschillende honderden meters van de droge gangen ontdekt.

Wikipedia