Heinrich-Hertz-toren

De Heinrich-Hertz-Turm is een 279,2 meter hoge telecommunicatietoren in Hamburg-St. Pauli, die voornamelijk dient voor de uitzending van radio- en televisieprogramma's en als een van de monumenten van de stad wordt beschouwd en in de volksmond ook wel 'Telemichel' wordt genoemd. De naar de in Hamburg geboren Duitse natuurkundige Heinrich Hertz vernoemde televisietoren vormt als een ver zichtbaar herkenningspunt de skyline van de stad. De televisietoren, die tussen 1966 en 1968 werd gebouwd, is de zesde hoogste van Duitsland. Architectonisch opvallend zijn de twee gescheiden torencapsules voor de uitkijk- en restaurantverdieping, evenals de bedrijfsverdieping voor de telecommunicatietechniek. Sinds 2001 is de toren niet meer toegankelijk voor het publiek als uitkijkpunt. De Heinrich-Hertz-Turm staat onder monumentenzorg.
Tot in de jaren '60 was de bunker aan het Heiligengeistfeld het knooppunt en zwaartepunt van het telecommunicatieverkeer in Hamburg. Het toenemende aantal antennes kon het gebouw echter niet meer ondersteunen. Met het groeiende aantal wolkenkrabbers voldeed de locatie ook niet meer aan de eisen die voortvloeiden uit de rechte verspreiding van de richtmicrogolven. De Deutsche Bundespost, die verantwoordelijk was voor de uitzending van het tweede en derde televisiekanaal, besloot begin jaren '60 om deze reden in Hamburg een krachtige telecommunicatietoren te laten bouwen. Hiervoor werd een architectuurwedstrijd georganiseerd, waarbij in de finale zeven ontwerpvoorstellen tegen elkaar concurreerden. De wens om de telecommunicatietoren van een restaurant en een openbare uitkijkplatform te voorzien, werd door de stadsplanning geuit. Hoewel de Hamburgse architecten in het begin van de planning in 1962 zich uitspraken tegen de "saaie betonbuis van Leonhardt", won het ontwerp van Fritz Trautwein, dat op dit principe voortbouwde. Uiteindelijk overtuigde Trautweins voorstel vooral omdat het kosteneffectiever was dan de alternatieve ontwerpen.

Wikipedia