Aken

In 1374 begon men op de straten van Aken onvrijwillig te dansen. Ze bewogen frenetisch tot bijna het punt van totale uitputting. Binnen enkele weken verspreidde deze vreemde drang zich naar Nederland en het noordoosten van Frankrijk. Honderden mensen sprongen, huppelden en trilden dagenlang ongecontroleerd. Dit eigenaardige evenement werd geschilderd door Pieter Brueghel (Dans van Sint Joris). Dit fenomeen wordt dansmanie, de dansplaag of de Dans van Sint Jan (soms de Dans van Sint Vitus) genoemd, omdat het als een vloek werd beschouwd die door een heilige was gezonden. Hoe ongelooflijk het ook lijkt, het gebeurde herhaaldelijk in het gebied langs de Rijn. Kronieken zijn het erover eens dat mensen dansten en niet alleen schudden. Maar ze leden duidelijk ook aan fysieke pijn, evenals aan vreselijke visioenen en vroegen soms om hulp en baden. Vaak aten of sliepen ze nauwelijks en soms waren ze zich zelfs niet bewust van wat er met hen gebeurde.

Hedendaagse onderzoekers geloven dat de bizarre uitbraken voorbeelden waren van massapsychogene ziekte die werd getriggerd door angst en depressie. Beide manieën (1374 en 1518) werden voorafgegaan door perioden van verwoestende hongersnood, misoogsten en de verspreiding van ziekten – zware omstandigheden, zelfs voor de normen van de Middeleeuwen. De angst en schuld, samen met een diepe bijgeloof dat God hen straft voor hun wandaden, maakten mensen vatbaar voor deze vreemde onvrijwillige staat.

Dromos