Stadsbegraafplaats Iserlohn

De stedelijke begraafplaats is een gedeeltelijk monumentale inrichting ten noorden van de Oestricher Straße en ten westen van de Dortmunder Straße in Iserlohn in de Märkische Kreis.
De inrichting met een kruispunt van paden en omringende paden bestaat uit verschillende afdelingen. Afdeling I werd aangelegd in 1827 en sinds 1846 naar het noorden uitgebreid met de afdelingen II-IV. Dit deel wordt in de bevolking als oude begraafplaats aangeduid. Vanaf 1879 vond een uitbreiding naar het westen plaats met de afdelingen V en VI. De grafmonumenten van de 19e en 20e eeuw, van ijzer of steen, weerspiegelen de verweven structuur van de Iserlohner ondernemersfamilies. In de afdeling zijn er grafstenen van de eerste bezetting. Ze zijn gedifferentieerd naar sociale status; er zijn familiegraf-tellingen binnen de velden, evenals classicistische zuilen- en pijler-monumenten met verschillende doodssymbolen aan de periferie. Aan de muur tussen de oude begraafplaats en de afdelingen V en VI bevinden zich voornamelijk historische grafstenen als fialen of monumenten met figuursieraden. De grafmonumenten van de families Eichelberg, Herbers, Möllmann, Schrimpff en Kissing zijn versierd met marmeren sculpturen van Robert Cauer de Oudere. De noordelijk gelegen kapel op de begraafplaats is een zaalkerk met een galerij. Ze werd gebouwd tussen 1935 en 1939 naar een ontwerp van de Dortmunder architect Josef Wentzler en vormt samen met de bijgebouwen een dorpse groep in de Heimatbeschermingsstijl.

Wikipedia