Droogdok Elbe 17

Het droogdok Elbe 17 is een van de grootste droogdokken van Europa. Het ligt op het terrein van de werf Blohm + Voss in de haven van Hamburg tegenover de Landungsbrücken. Het wordt voornamelijk gebruikt voor de reparatie van schepen, maar kan ook voor nieuwbouw worden ingezet.

In mei 1938 gaf het Opperbevel van de Marine de opdracht voor de bouw van een droogdok van 351 m lengte, 59 m breedte en een watervolume van 240.000 m³, dat drie pompen had met een capaciteit van elk 11.000 m³ per uur. Het was gepland als bouw- en reparatiedok voor de 62.496 t grote slagschepen van de H-klasse, die een lengte van 277,8 m en een breedte van 37,2 m zouden hebben. Om een zakking door het enorme gewicht van de schepen te voorkomen, was de vloerplaat van het droogdok gemaakt van 9 m dik gewapend beton. Het Z-plan werd echter bij het begin van de oorlog verworpen, maar het dok werd ondanks de hoge kosten in 1942 voltooid, maar niet langer als bouwdok gebruikt. Tijdens de oorlog dienden de betonnen muren en de daarin ingewerkte holtes tegelijkertijd als luchtbeschermingbunker voor de personeel. Ze boden plaats aan 6000 schuilzoekers.

Wikipedia