Krijgsgevangenenkamp Soltau

Het kamp Soltau was het grootste Duitse krijgsgevangenenkamp tijdens de Eerste Wereldoorlog en bestond in feite uit twee aangrenzende kampen, met in het totaal meer dan 70 barakken. De twee kampen waren omgeven door één omheining maar van elkaar gescheiden door een toegangsweg achter de hoofdpoort. De meeste Belgische krijgsgevangenen kwamen in dit kamp terecht.
Het kamp werd gebouwd in de winter 1914-1915 op grondgebied van het gehucht Friedrichseck en had meer dan 70 barakken. De eerste gevangenen hebben nog enkele weken onder de blote hemel moeten slapen. Daarna kregen ze een voorlopig onderdak in een rijschool. Intussen werden er tenten opgezet. Deze tenten werden enkele weken later al door een zware storm vernield, zodat de gevangenen opnieuw onder de blote hemel moesten slapen. Begin 1915 werden er ook Belgische krijgsgevangenen vanuit het kamp in Münster naar hier verhuisd. Vanaf dan werden de gevangenen ook opgeëist voor allerlei karweien. Zo werd de rodelbaan in het Soltauer Böhmewald door de krijgsgevangenen aangelegd. Naast taken in nabijgelegen fabrieken werden ze vooral ingezet bij het ontginnen van de heide. Sommige gevangenen kwamen als werknemer bij landbouwers uit de buurt, waar ze beter behandeld werden en ook meer te eten kregen.

Wikipedia