Ilmenau

De Ilmenau is een 109 km lange, linker en zuidelijke zijrivier van de Elbe in het noord-oosten van Nedersaksen, met de bronrivier Stederau. Met een gemiddelde waterafvoer van ongeveer 18 m³/s is het verreweg de grootste rivier van de Lüneburger Heide. Van de Abtsmühle in Lüneburg tot de monding in de Elbe bij km 599 is het een federale waterweg, waarvoor het Waterwegen- en Zeekanaaldriftkantoor Lauenburg verantwoordelijk is.
De rivier ontstaat in de Lüneburger Heide ten zuiden van Uelzen uit de bronrivieren Gerdau en Stederau. De Ilmenau stroomt van Uelzen, waar het ook water van het oosten ontvangt via de Wipperau, meestal in noordelijke richting over Bad Bevensen, Bienenbüttel en Lüneburg naar Winsen. Daar, in Stöckte, neemt ze haar grootste zijrivier, de van het zuiden komende Luhe, op. Al eerder, ten westen van Barum, komt de Ilmenau samen met het van rechts komende Neetzekanal, dat in de 19e eeuw werd aangelegd tussen Walmsworth bij Rullstorf en St. Dionys. 300 m verder mondt ook van rechts de Barumer Schöpfwerkskanal uit, een verbinding van de Neetze met de Ilmenau. Van hier tot ongeveer 4 km voor haar monding in de Elbe werd tussen 1886 en 1890 de natuurlijke loop van de rivier vervangen door een gedempt kunstmatig waterbed. Dit 11,6 km lange zijkanaal, de "Ilmenaukanal", verkort de scheepvaartroute met 6 km. Tegelijkertijd werd in Laßrönne een pompstation gebouwd. Voorheen stroomde de Ilmenau wild door dit dal. Bij Tönnhausen is de bedding van de Oude Ilmenau nog behouden. Bij Hoopte, de noordwestelijkste wijk van Winsen, mondt de Ilmenau van het zuiden uit in de van het oosten aanstromende Elbe. In 1974 werd aan de monding van de Ilmenau ter bescherming tegen stormvloeden de Ilmenausperrwerk in gebruik genomen.

Wikipedia