Hohe Heide

Met de Hohe Heide wordt de voornamelijk uit eindmorenen bestaande heuvelrug aangeduid, die het centrum van het grote landschap in noordwest-zuidwest richting doorkruist van de Lüneburger Heide. Eenheid van het natuurrijke gebied ligt, van noordwest naar zuidoost, in het zuidwesten van de Hanzestad Hamburg en in de Nedersaksische arrondissementen Harburg, Soltau-Fallingbostel, Lüneburg, Uelzen, Celle en Gifhorn.
De Hohe Heide omvat, van noordwest tot zuidoost, vooral de tot 155 m boven NHN hoge Harburger Bergen, die met de Wilseder Berg 169 m hoge Wilseder Bergen, de 145 m hoge Garlstorfer Bergen bij Ahrberg, de Süsing en het aan de schiereilandachtige uitbreiding in het Uelzener Bekken grenzende Wierener Bergen met 136 m hoge hoogvlakte van het Lüß. Het zijn eindmorenen van de Warthe-periode van de Saale-ijstijd, die hier regionaal ook als Seeve-periode wordt aangeduid. De iets hogere Schneverdinger eindmorene van de iets oudere Rehburger-periode, die tussen het noordoosten van Schneverdingens en het zuidwesten van Bispingens naar het zuiden afbuigt, wordt echter al tot de Zuidheide gerekend. Er zijn echter indelingen die het hogere noordelijke deel van laatstgenoemden ook als deel van de Hohe Heide beschouwen.

Wikipedia