Anna-Katharina-Emmerick-Huis

Het Anna-Katharina-Emmerick-Haus is de reconstructie van het geboortehuis van de zalige Anna Katharina Emmerick op de oorspronkelijke locatie en een museaal ingerichte gedenkplaats. Het bevindt zich in het bij Coesfeld behorende buurtschap Flamschen en heeft het postadres Emmerickweg 20.

Bij dit gebouw ging het om een rietgedekt dubbelhuis in tweepilarenbouw. Een exact bouwjaar ontbreekt, maar het wordt voor het eerst rond 1750 vermeld in een bevolkingsregister. Er is een aanwijzing dat het huis al in 1690 bestond; in een belastinglijst wordt het vermeld als Emmericks Leibzucht. Destijds (en tot op de dag van vandaag) behoorde het, zoals gebruikelijk bij heuerlingshuizen, tot een groter landbouwbedrijf, in dit geval de naastgelegen gelijknamige boerderij Emmerick/Emmerich, Flamschen 1. Het huis was/is in noord-zuidrichting gebouwd. De houten schuinsteekgevel steekt op consoles naar voren. Bij aanpassingen in de loop van de 19e eeuw (maar waarschijnlijk pas bij de verbouwing in 1897) werden de oorspronkelijke loodglasramen vervangen door houten ramen met aanzienlijk grotere vensteroppervlakken. Ook de leemramen werden vervangen door veldbrandstenen. De kleine aanbouw aan de noordzijde/gevelzijde werd pas in 1795 als "naaiatelier" voor A. K. Emmerick toegevoegd na haar leertijd in de stad Coesfeld.

Tot de gedeeltelijke verbouwing eind 19e eeuw was het een zogenaamd rookhuis (vgl. ook "rookkeuken"). Bij deze verbouwing werd de oostelijke gevel verhoogd, de binnenindeling veranderd en werd een keukenruimte met eigen open haard ingericht. Het dak kreeg een pannendekking. Ook werden daarbij verschillende ruimtes van de andere helft van het dubbelhuis geïntegreerd en werden de niet benodigde delen ervan afgebroken. Tot 1932 werd de landbouwgrond van de boerderij beheerd door nazaten van de broers en zussen van Sr. Anna Katharina, deze verhuisden in 1933 naar een nieuw gebouwde hofplaats. Daarna werd het huis alleen nog voor woondoeleinden gebruikt, onder andere door mensen die uit het Ruhrgebied waren gebombardeerd. Tot ongeveer 1952 was het gebouw bewoond, daarna gebruikte de eigenaar het alleen nog voor agrarische doeleinden. In de zogenaamde woonstube was een gebedsruimte ingericht, het huis was met name sinds de inleiding van de zaligverklaringprocedure eind 19e eeuw doelwit van pelgrims en bezoekers. Met het stopzetten van deze procedure in 1928 nam het aantal bezoekers af. Vanaf 1956 werd het ook voor de landbouw niet meer nodig en verviel het.

Pas de in 1966 opgerichte Anna-Katharina-Emmerick-Verein e. V., Coesfeld initieerde een grondig bouwtechnisch en historisch onderzoek door specialisten van het openluchtmuseum in Detmold en een restauratie. In 1968 werd daarmee begonnen. De oostelijke gevel werd teruggebracht naar de oorspronkelijke hoogte, het dak werd met riet gedekt. In het gebied van de andere helft aan de zuidzijde van het Emmerick-gedeelte werd een nieuw woonhuis voor een conciërge gebouwd, die ook voor de zorg van de gedenkplaats moest zorgen. Kort voor de voltooiing van de werkzaamheden brandde het Emmerick-Haus in 1969, maar de dragende houten balken konden dankzij de tijdige komst van de brandweer worden gered, zodat een nieuwe restauratie mogelijk was. In 1974 was alles gereed, maar in 1976 brandde het gebouw opnieuw en deze keer bleef er bijna geen originele substantie over; desondanks besloot men, tegen alle kritiek en andere plannen met het terrein (bijvoorbeeld het oprichten van een eenvoudig houten kruis), tot een authentieke nieuwbouw, temeer daar de zaligverklaringprocedure was hervat. Bepalend voor de reconstructie, deze keer met dakpannen in plaats van een rieten dak, waren echter clausules in het erfpachtcontract. In 1980 werd de gedenkplaats ingewijd, deze was ingericht met verzamelde oude inrichtingsstukken. Origineel is echter de in de “naaiatelier” tentoongestelde kastenkrippe, die door Anna Katharina Emmerick zelf was vervaardigd en in St. Jakobi was bewaard. Een waterschade door zware regenval leidde tot het vervangen van de lemen vloer door veldbrandstenen in de hoofdkamers, in de nevenruimten bleef de lemen vloer tot op de dag van vandaag behouden. Wij nodigen u uit om ook in ons Café Teitekerl en het Pannkokenhus (pannenkoekenhuis), ingericht met vintage tafels en lounge-meubilair, aangenaam verrast te worden.

GPS Biker