Kraftwerk Finkenheerd

De krachtcentrale Finkenheerd, later ook wel de verwarmingscentrale Finkenheerd genoemd, was een op warmte geleide bruinkoolcentrale, gebouwd door de Märkische Elektrizitätswerke. Deze bevond zich aan het Brieskower See, nabij de Duits-Poolse grens in de wijk Brieskow-Finkenheerd, ongeveer tien kilometer ten zuiden van Frankfurt, en was in bedrijf van 1923 tot 1992.
In 1916 besloten de MEW, die in 1909 door AEG waren opgericht, de bouw van een grote krachtcentrale op een gunstige locatie in het landelijke gebied rondom de stad Frankfurt, om de elektriciteitsvoorziening van de regio ten oosten van Berlijn uit te breiden en te versterken. In 1923 begon de bouw van de centrale, naar plannen van Georg Klingenberg, onder leiding van Georg Warrelmann, aan het Brieskower See. De kolenvoorziening moest via de vanaf 1907 geopende bruinkoolmijn Finkenheerd plaatsvinden door directe bevoorrading. Volgens toenmalige berekeningen zou de voorraad van de mijn ongeveer 170 jaar voldoende moeten zijn. De krachtcentrale was ontworpen als modelinstallatie en zou in meerdere fasen worden voltooid en in gebruik worden genomen. De opstelling van de ketelhuizen dwars op de as van de machinehal bood de mogelijkheid om de installatie later uit te breiden. De inflatie in 1922 bedreigde het bouwproject ernstig en bezorgde de MEW zoveel problemen dat ze op korte termijn overwoog de recent aangekochte machines weer te verkopen. In 1923 kon het eerste bouwdeel worden voltooid en met een vermogen van 12,5 MW uit twee machines in gebruik worden genomen. De gewonnen energie werd opgewekt en via een 50-kV-lijn naar Frankfurt getransporteerd, waar het de installaties van de FEW ontlastte. In de volgende jaren werden verdere uitbreidingen gerealiseerd. Zo kon het vermogen in 1928 tot 120 MW, in 1932 tot 170 MW en in 1942, na de installatie van twee extra turbinestellen, tot 270 MW worden verhoogd. Al in 1932 werden er verdere kolenmijnen geopend, de dagbouw Katja, en in 1943 de dagbouw Helene.

Wikipedia