Pauweneiland Kasteel

Het kasteel Pfaueninsel op het gelijknamige Pfaueninsel in de Havel bij Berlijn is een lustslot dat eind 18e eeuw voor de Pruisische koning Friedrich Wilhelm II werd gebouwd.
Friedrich Wilhelm II. liet van 1787 tot 1792 aan de Heilige See in Potsdam het Marmorpalais bouwen als zomerresidentie, waarvan hij in de daaropvolgende jaren de omgeving in het parklandschap integreerde. Vanuit het Marmorpalais werd een zichtas naar het naburige Pfaueninsel – dat toen nog Kaninchenwerder heette – aangelegd, die met een blikvanger als afsluiting moest worden gekroond. Aangezien het Pfaueninsel vanuit het Marmorpalais binnen bereik van een roeiboot lag en men via het water ook van het verder weg gelegen kasteel Charlottenburg langs het eiland kwam, zou hier een klein kasteeltje worden gebouwd waar men na een boottocht kon uitrusten en ook de nacht kon doorbrengen. Friedrich Wilhelm, die lange tijd een relatie met Wilhelmine Encke had en zich zijn hele leven niet van haar losmaakte, had zeker ook in gedachten om hier ongestoord met zijn vertrouwelinge en geliefde te kunnen zijn. De genegenheid ging zo ver dat hij Wilhelmine in 1796 tot gravin Lichtenau verhief. De af en toe als "Pruisische Pompadour" aangeduide Wilhelmine werd bij de planning van het kasteel betrokken en mocht de inrichting, meubilering en decoraties grotendeels zelf bepalen. De gravin kon echter niet echt genieten van het werk; in het jaar van de voltooiing van het kleine kasteel overleed haar beschermheer Friedrich Wilhelm II en werd ze in ballingschap gestuurd. Het kasteel werd daarna gebruikt door Friedrich Wilhelms opvolger.

Wikipedia