Oranienburger Kanaal

Het Oranienburger Kanaal in de deelstaat Brandenburg werd van 1832 tot 1837 aangelegd als kunstmatige arm van de Havel vanwege de moeilijke vaaromstandigheden onder de Oranienburger molens. Het takelt boven de voormalige burcht Neumühl af van de Friedrichsthaler Havel en omzeilt westelijk het stadsgebied van Oranienburg totdat het tussen Pinnow en Borgsdorf in de Oranienburger Havel uitmondt. Ten noorden van Oranienburg kruist het bij Friedenthal het oudere Ruppiner Kanaal, waardoor het kanaalkruispunt Oranienburg ontstond. Tijdens de aanleg van het kanaal werden twee sluizen gebouwd. De sluis in het noordelijke gedeelte in Sachsenhausen is tegenwoordig buiten gebruik en dient enkel als stuw. De sluis Pinnow in het zuidelijke gedeelte wordt daarentegen nog steeds geëxploiteerd.
Met de voltooiing van de grote vaarweg Berlijn-Stettin in 1914 vond het merendeel van de beroepsvaart van en naar de Oder en de bovenste Havel hier plaats. Sinds de verwoesting of opgave van de sluizen in het noordelijke kanaalgedeelte is het scheepvaartverkeer in deze richting volledig stopgezet. Het Oranienburger kanaal vormt vandaag de dag uitsluitend de verbinding tussen het Ruppiner kanaal en de Havel-Oder-waterweg. Het zuidelijke gedeelte van het kanaal dient vrijwel uitsluitend voor sportboten, die in de zomer van en naar de Ruppiner wateren varen. Het noordelijke gedeelte tot de voormalige sluis Sachsenhausen wordt nauwelijks gebruikt. Het kanaal heeft een bodemwijdte van 9,42 meter en een minimale waterdiepte van 1,41 m. Volgens het ontwikkelingsconcept van de stad Oranienburg is er een herstel van het noordelijke gedeelte van de sluis Sachsenhausen tot het kanaalkruispunt gepland.

Wikipedia