Bergfriedhof Ruhpolding

Het oude deel van de bergbegraafplaats staat onder monumentenzorg en is geregistreerd onder nummer D-1-89-140-15 in de Beierse monumentenlijst. Ondergrondse middeleeuwse en vroegmoderne vondsten in het gebied van de begraafplaats en de parochiekerk zijn als bodemmonument geregistreerd onder nummer D-1-8241-0003 in de monumentenlijst.

Al voordat men in 1738 begon met de bouw van de Georgskerk, bevond de begraafplaats van Ruhpolding zich op exact dezelfde plaats als de huidige bergbegraafplaats. Op de plaats van de zielenkapel stond op het hoogste punt van de begraafplaats een gotische parochiekerk, die echter begin 18e eeuw bouwvallig was geworden en voordat men begon met de bouw van de nieuwe parochiekerk werd afgebroken. Naast de slechte staat van de oude kerk waren ook klachten van de bevolking van Ruhpolding mede verantwoordelijk voor het feit dat men destijds zowel de nieuwbouw van de kerk als de herinrichting van de begraafplaats ter hand nam. Destijds werden overledenen vaak slechts in linnen doeken gewikkeld en met weinig aarde bedekt begraven. In een verzoekschrift richtte de parochiegemeente zich tot de autoriteiten en wees op de onaanvaardbare toestanden op de begraafplaats. In deze brief is te lezen: “dat het onaanvaardbaar is dat de beenderen blootliggen en dat de stank van de doden niet meer te verdragen is”. Ook werd de wens geuit om een muur en stevige paden op de begraafplaats aan te leggen. De autoriteiten gaven uiteindelijk toe en zo werd de herinrichting van de begraafplaats en de bouw van de nieuwe parochiekerk ter hand genomen.

Wikipedia