Genovevahöhle - Kordel

De Genovevahöhle bij Kordel is een natuurlijke zandsteengrot die miljoenen jaren geleden is gevormd door een combinatie van geologische processen.

Deze grot in een steile rotswand is 15 meter breed, 8 meter diep en 3 meter hoog. Ze biedt een mysterieuze en sprookjesachtige sfeer, vooral door de lichtinval.

De grot bevindt zich in een gebied met Buntsandstein (Bontzandsteen), een gesteentelaag die zo’n 250 miljoen jaar geleden werd afgezet in het Trias-tijdperk. Dit gebied was ooit een woestijnachtig landschap met rivieren die zand en sediment afzetten. Door druk en tijd werd dit zand omgevormd tot zandsteen, een relatief zachte steensoort. Gedurende miljoenen jaren hebben regenwater, wind en vorst de rotsformaties uitgesleten. Water sijpelde in de scheuren van de zandsteen en zorgde ervoor dat stukken steen losraakten. Tijdens de ijstijden versnelde dit proces, doordat bevriezend water de rotsen verder deed barsten en afbrokkelen. Hierdoor ontstond een natuurlijke uitsparing in de rotswand, die zich steeds verder vergrootte tot een grot.

De Genoveva-grot ligt hoog boven de Kuttbachvallei op de steile zuidoostelijke helling van de Elterley, met in de noordoostelijke uitloper het kasteel Hochburg. In de puinhoop voor de grot werd een schraper gevonden, wat erop duidt dat deze al in het late Paleolithicum werd gebruikt. Naast prehistorische fragmenten werden in de puinhoop ook Romeinse en Frankische scherven gevonden.

In de grot stonden een aantal kleinere hutten. Het aangelegde terras was alleen bereikbaar met ladders, touwen of klimstokken. De gaten in de balken en de balkdragers zijn, met hun opzettelijke regelmaat, nog duidelijk zichtbaar.

De treden naar de grot werden in 1910 uit de rotsen gehouwen door de plaatselijke groep Kordel van de Lifelverein.

De grot is vernoemd naar Genoveva van Brabant, een middeleeuwse adellijke vrouw vooral bekend door de legende van Genoveva van Brabant.

Genoveva werd onterecht beschuldigd van overspel door een jaloerse raadsman. Haar man, graaf Siegfried, liet haar verbannen naar het bos en ze zou in deze grot gewoond hebben. Ze overleefde jarenlang met haar zoon, geholpen door een hert dat haar melk gaf. Uiteindelijk werd haar onschuld bewezen en werd ze gerehabiliteerd.

Deze legende is waarschijnlijk geen historisch feit, maar het maakt de grot een bijzondere plek met een romantisch-mystieke sfeer.

Archeologische vondsten wijzen erop dat de grot al in de prehistorie werd gebruikt. Jagers en verzamelaars uit het Steentijdperk (mogelijk tot 10.000 jaar geleden) zouden hier tijdelijk hebben gewoond of geschuild. Het zachte zandsteen bood bescherming tegen weersomstandigheden.

Ze is een toeristische trekpleister in de Eifel, vooral voor wandelaars en natuurliefhebbers. De combinatie van natuurlijke schoonheid, legendes en geschiedenis maakt het een fascinerende plek om te bezoeken.

Willem Vandenameele