Iterbachtour - Roomsnijder om te wandelen

Toen Benedikt van Aniane in 814 in opdracht van de keizer een gebied moest kiezen voor de stichting van een klooster, koos hij een pareltje: Het gebied van Kornelimünster aan de samenvloeiing van de Inde en de Iter bood aantrekkelijke mogelijkheden om de toekomstige abdij-inkomsten veilig te stellen. Hier lokten bosrijkdom, bruikbare stromen en ertsvoorraden. Gelukkig hadden de Romeinen dit alles al benut, het landschap ontwikkeld en een vroeg wegennet aangelegd.
Vandaag is het Itertal een pareltje om te wandelen en van de natuur te genieten. Op idyllische paden ontdekken we de vrij stromende beek, lopen we over weelderige weilanden en door struikgewas. Vanaf de valleihellingen genieten we van het weidse uitzicht over het zacht glooiende weiden- en heggenlandschap van Münsterländchen en passeren we de dorpsrand van Walheim.
Het rustige, afgelegen natuurreservaat doet nauwelijks vermoeden dat hier in de tijd van de vroege industrialisatie de hamers klonken. Toen de ijzerindustrie in de Eifel zich ontwikkelde tot de bakermat van de industrialisatie, ontstond in de jaren 1780 ook in het Itertal een ijzerfabriek en een hamerwerk. In de afgelegenheid van de nederzettingen werden schoppen, ploegen, potten, ovens en walsen vervaardigd. De basis was direct ter plaatse beschikbaar: het ijzererts kwam uit een naburige mijn, houtskool uit de omliggende bossen stookte de hoogoven en de Iter dreef het waterrad aan met de hamer, die de ijzeren platen tot platen vormde. De hoogoven van Schmithof was met zijn 10 meter de hoogste en meest productieve in de verre omtrek. Het gebouwencomplex van de hoger stroomopwaarts gelegen smederij is tot op heden bewaard gebleven. Het hamerwerk passeren we tijdens onze wandeling, de gebouwen bestaan niet meer, maar het vochtige dal "Die Pletsch" doet vermoeden dat er ooit een voormalige molen is geweest.
Verderop langs de rivier vinden we nog meer molenlocaties. Bij het bruggetje aan het begin van de wandeling, waar de Iter in de Inde uitmondt, stond de Goudmolen, waar men naar verluidt met goudwassen bezig was. Hoog boven op 22 meter overspant een spoorwegviaduct sinds 1885 de Iterbach.
Iets verder stroomopwaarts zijn de gebouwen van de Königsmühle behouden gebleven. Hun waterraderen hebben in plaats van hamers molenstenen in beweging gebracht. In 1525 wordt ze genoemd in de eerste akten en was tot 1928 als oliemolen in bedrijf.

Hoogtepunten langs de route
1 Kornelimünster, historisch stadscentrum, voormalige rijksabdij, Proosdijkirche St. Kornelius
2 Vennbahn Iterbach-Viaduct
3 NSG Itertal
4 Königsmühle