Catedral de Nuestro Señor San Salvador - Jerez de la Frontera - Andalusië

De huidige kerk staat op een deel van de overblijfselen van de primitieve Grote Moskee van Jerez en de oude kerk van El Salvador (ook bekend als "Casa del Abad"), uit de 12e eeuw. Deze laatste stortte in door zijn vervallen staat.

Het is een 17e-eeuws gebouw dat gotische, barokke en neoklassieke stijlen combineert.

De collegiale kerk werd pas in 1980 tot kathedraal verheven.

De tempel is een constructie met een gotische structuur, met vijf beuken van ongelijke hoogte die aan de buitenkant worden ondersteund door steunberen en luchtbogen, en een dwarsschip, waar een sierlijke achthoekige koepel 40 meter boven de grond op staat.

De klokkentoren van de kathedraal van Jerez is een paar meter van het hoofdgebouw gescheiden. De bouw ervan werd waarschijnlijk uitgevoerd op de minaret van de oude moskee van de stad uit het moslimtijdperk. De koepel die het hoogste deel van de toren siert, is versierd met tegels in de kleuren van de banier van de stad. In de klokkentoren bevinden zich 8 klokken elk met een naam. De grootste van allemaal is La Gorda, met een diameter van 137 cm en een gewicht van 1489 kg. Sinds 2019, na een belangrijke ingreep in de structuur van de toren en de restauratie van de klokken, is het mogelijk om naar boven te gaan om te genieten van een van de meest indrukwekkende panoramische uitzichten over de stad Jerez en om de klokken van dichtbij te observeren.

Binnenin bevinden zich enkele schilderijen en afbeeldingen van echte artistieke waarde, waaronder de Cristo de la Viga, gekruisigd laatgotisch van het einde van de jaren twintig en de Virgen Niña, door Francisco de Zurbarán, evenals de zilveren processie Monstrans, een werk uit 1951 gebaseerd op een ontwerp van Aurelio Gómez Millán. Evenzo zijn er sculpturen van de apostelen door José de Arce.

Een van de meest unieke stukken in het gebouw is een rammelaar , waarvan de afmetingen en vorm hem uniek maken in heel Spanje . Het is een houten kist in de vorm van een bel, uitgerust met verschillende metalen handvatten, die bij het draaien op twee stukken ijzer slaan die aan het hout zijn genageld. 12 Het bespelen van dit eigenaardige instrument vond alleen plaats tussen Witte Donderdag en Witte Zaterdag , aangezien de traditie het luiden van de klokken tijdens deze dagen verbood.

Willem Vandenameele