Convento De Santa Clara, Antigua Mezquita de los jueces de Córdoba

Dit gebouw is doordrenkt van geschiedenis en bevat een echte schat aan erfgoed, een perfect voorbeeld en stille getuige van de doortocht van verschillende culturen door onze stad door de eeuwen heen.

Het silhouet van de oude minaret, later gebruikt als klokkentoren van het klooster, suggereert al een beeld verloren in de tijd. In het hart van de Cordovaanse medina en in een van de mooiste wijken van de stad, wacht dit monument nog steeds geduldig op het moment om zijn schoonheid te onthullen.

Het werd namelijk gebouwd op de plaats van een moskee. Buiten, aan de Calle Osio, is nog een zeer vervallen hoefijzerboog van het Kalifaat te zien van de ingang naar de binnenplaats.

Het was het eerste vrouwenklooster dat na de christelijke verovering in Córdoba werd opgericht. Het werd in 1256 gesticht, nauwelijks twintig jaar na de christelijke verovering, met toen slechts acht zusters van de Arme Clara. In de 16e eeuw onderging het een grondige transformatie en in de 18e eeuw werd er een barokke gevel aan toegevoegd. Het klooster werd verlaten in 1868, toen de nonnen verhuisden naar het klooster van Santa Cruz, van dezelfde orde. Later werd het gebruikt als buskruitmagazijn, militaire kazerne en zelfs wasserij, totdat het in de jaren 1950 uiteindelijk werd aangekocht door het stadhuis met de bedoeling er een school van te maken.

Maar dat is nog niet alles. In de ingewanden van de primitieve gebedsruimte bevinden zich nog vroegere resten van een vroegchristelijke kerk, de kerk van Santa Catalina genaamd, waarover weinig bekend is behalve archeologische bewijzen. Bewijsmateriaal dat in eerste instantie door de opgravers werd geïnterpreteerd als een kerk die werd gebouwd tijdens de periode van effectieve controle die het Byzantijnse Rijk over de stad uitoefende, tussen 554 en 572. De versie die uiteindelijk is aanvaard, is dat het gaat om een vroegchristelijke basiliek met een sterke Byzantijnse invloed, met een gecentraliseerde plattegrond met een Grieks kruis met daarop interessante mozaïeken met motieven die typisch zijn voor de vroegchristelijke iconografie.

Kortom, binnen deze bescheiden muren bevindt zich een heel compendium van geschiedenis en kunst dat verschillende momenten uit de geschiedenis van onze stad illustreert. Verschillende projecten, waarvan sommige recent maar reeds opgegeven, overwogen hun restauratie en opwaardering zonder ooit uitgevoerd te worden.

Willem Vandenameele