Iglesia de San Gil - Sevilla

De fundering dateert uit de tweede helft van de 13e eeuw, dat wil zeggen, bijna direct nadat de stad was heroverd door Fernando III de Heilige, en is een van de zogenaamde Alfonsijnse kerken, gebouwd tijdens het bewind van Alfonso X de Wijze.

De historicus Ortiz de Zúñiga was van mening dat de kerk mogelijk is gebouwd op de plaats van een oude moskee, waarvan de overblijfselen vandaag de dag nog steeds worden bewaard aan de voet van de toren en in de kapel van de Sagrario. Het behoort tot de interessante groep gotisch-Mudejar kerken in de stad en van de eerste periode zijn het chevet en de dwarsdoorsnede bewaard gebleven.

In de volgende eeuw werd het al snel hervormd, toen de drie schepen, de twee gotische deuropeningen met spitsbogen, een aan de kant van het evangelie en de andere aan de kant van de brief, en de toren werden gebouwd.

Het werd later verbouwd en vergroot in de 18e eeuw, toen de dwarskapel werd gebouwd, de oude houten daken werden vervangen door andere en de klokkentoren van de toren werd verhoogd. In de 19e eeuw werd het priesterkoor verbouwd en in 1939 werden de daken opnieuw veranderd.

Aan de buitenkant is een van de details die speciale aandacht verdient vanwege het unieke karakter te vinden in de apsis, waar de traditionele steunberen worden ondersteund door dragende zuilen, dat wil zeggen zuilen die uit andere eerdere gebouwen zijn gehaald om te worden gebruikt in de nieuwe werken die worden uitgevoerd. Ze werden blijkbaar geplaatst in de tijd van koning Peter I de Wrede.

De kerk, die vlakbij de muren van de Macarena ligt, is verbonden met de gelijknamige basiliek en staat er intern mee in verbinding via een kleine verbindingsgang.

In het interieur hangen 18e-eeuwse doeken van Domingo Martínez en Juan de Espinal, evenals een 17e-eeuws kruisbeeld uit de kring van Martínez Montañés. In het presbyterium staat een oude betegelde sokkel met geometrische ontwerpen, een werk uit het einde van de 13e eeuw.

Willem Vandenameele