Plaza de la Magdalena - Sevilla

Dit is een oude naam, die waarschijnlijk dateert uit de tijd dat de primitieve kerk van La Magdalena werd gebouwd (13e-14e eeuw).

In de loop van zijn geschiedenis is het plein zeven keer van naam veranderd.

In de tweede helft van de 15e eeuw heette het Plaza de la Iglesia. In 1866 kreeg het de naam Plaza del Pacífico (Plein van de Stille Oceaan) vanwege de campagne die het Spaanse eskader in die wateren voerde. Van 1928 tot 1931 was het Plaza del Cristo del Calvario, een beeld dat werd vereerd in de nabijgelegen kerk van La Magdalena, en kreeg het opnieuw de naam Plaza del Pacífico. In 1936 kreeg het de naam Plaza del General Franco, om in 1980 terug te keren naar de huidige naam die in de volksmond was blijven hangen.

Al in het plan van Olavide (18e eeuw) is het bestaan van een kerk te zien en waar een fontein was geïnstalleerd die werd gevoed met water uit de Caños de Carmona (uitlopen van Carmona). Onder de regering van Joseph Bonaparte werd besloten om van deze configuratie gebruik te maken om een modern openbaar plein te creëren door de kerk af te breken. 

Het gebouw op de hoek met de Calle San Pablo dat werd gebouwd in 1938 is een van de eerste voorbeelden van het Sevilliaanse rationalisme, in de volksmond in die tijd bekend als "cabo persianas".

Het huidige landschap van het plein, rond de fontein, is vrij eenvoudig en zou suggereren dat het meer een plein met bomen is dan een aangelegd plein. Een paar symmetrisch verdeelde moderne gietijzeren banken maken de eenvoudige compositie van dit plein compleet, dat aan de noordkant wordt begrensd door het plein gewijd aan Josefa Reina Puerto.

De centrale witmarmeren fontein, gebouwd met stukken van oude fonteinen, is bijzonder opmerkelijk. Met een veelhoekige basis is er in het midden een steel van twee lichamen die verspringen in een afnemende achthoekige vorm, waarop we de bouwdatum (1844), koninklijke kronen en de NO&DO tussen lauwerkransen kunnen zien. De cilindrische schacht, versierd met mythologische figuren uit het water, ondersteunt een beker met vier tuiten waarop de figuur van een vrouw staat, die door sommigen wordt geïdentificeerd met de muze Calliope.

Willem Vandenameele