Granville

Granville dankt zijn naam aan zijn eerste bewoners, na de Vikingen. In 1066 vroeg Willem de Veroveraar de familie Grant om hulp en als beloning voor hun loyaliteit tijdens de verovering van Engeland schonk hij hen de gronden op deze granieten landtong.

In de 15e eeuw veroverden de Engelsen Normandië, met uitzondering van Mont-Saint-Michel. In 1439 ontdekte de Engelse officier Sir Thomas Scales de Roque de Lihou – de oorspronkelijke naam van Granville – kocht het gebied en bouwde er een versterkte vesting, evenals de fundamenten van de kerk. In 1442 heroverden de verdedigers van Mont-Saint-Michel het fort en verdreven de Engelsen. Karel VII, die het strategische belang van Granville inzag, besloot er een vesting van te maken en tekende in 1445 een charter dat alle inwoners die zich er vestigden, vrijstelde van belastingen. Rond 1520 visten boten uit Granville en de omliggende gebieden al op kabeljauw op de Grand Banks van Newfoundland. Door de eeuwen heen ontwikkelde Granville zich tot een belangrijke haven voor de kabeljauwvisserij. Onder Lodewijk XIV kregen schepen ook het recht om zich als kapers te bewapenen. Granville telde 80 kapers en leverde 15 admiraals aan Frankrijk. Granville was een garnizoensstad en tussen 1750 en het einde van de 19e eeuw werden er verschillende kazernes gebouwd op de Roc (rots). Vanaf de jaren 1850 trok de mode voor zeebaden steeds meer zomergasten aan. Stendhal, Jules Michelet en Victor Hugo verbleven in Granville en waardeerden de pittoreske charme van de stad en de levendige haven. In 1870 werd de spoorlijn Parijs-Granville geopend. Tijdens de oorlog voegden de Duitsers bunkers toe aan de bestaande militaire vestingwerken als onderdeel van de "Atlantische Muur". De stad werd op 30 juli 1944 zonder gevechten of verwoesting bevrijd door het Amerikaanse leger van generaal Patton.

RouteYou