Klooster Noirlac

Het klooster Noirlac is een voormalige cisterciënzersabij in de gemeente Bruère-Allichamps bij Saint-Amand-Montrond in het departement Cher, regio Centre-Val de Loire, in Frankrijk. Het ligt ongeveer 40 km ten zuiden van Bourges aan de rechteroever van de rivier de Cher, dichtbij een Romeinse weg.
Het klooster werd gesticht in 1136 dankzij een stichting van Ebbe V, de heer van Charenton, en werd bewoond door een stichtingsconvent onder Robert, waarschijnlijk een neef van Bernard van Clairvaux. Het bevond zich aanvankelijk in La Celle, maar werd al snel verplaatst naar de huidige plek aan de rand van het bos van Meillant. De herstichting werd in 1159 bevestigd door de aartsbisschop van Bourges, Pierre de la Châtre. In hetzelfde jaar werd het klooster ondergeschikt aan de cisterciënzers-abdij klooster Bussières. In 1175 werd de gemeenschap decimeren door een epidemie. In de tweede helft van de 12e eeuw ontving het klooster aanzienlijke schenkingen. Sinds 1276 verdrong de naam Noirlac de eerdere Maison-Dieu. In 1277 zette het generaal kapittel de abt af. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd de abdij verwoest door de Grandes Compagnies, wat leidde tot de versterking ervan. Gebrek aan discipline leidde in 1506 tot een visitatie door de abten van de kloosters Reigny, Fontmorigny en Chalivoy. In 1510 viel het klooster in Kommende. In 1562 of tijdens conflicten medio de 17e eeuw werd het ingenomen door de hugenoten, waarbij het aanzienlijke schade opliep. In 1654 woonden er nog maar vier monniken in Noirlac. In de 17e en 18e eeuw werden er herstelwerkzaamheden uitgevoerd. Tijdens de Franse Revolutie werd de abdij als nationaal goed geconfisqueerd en later verkocht. In de ruimtes werd in 1822 een porseleinfabriek opgericht. In de kerk kwamen ovens. Sinds 1862 is de abdij geclassificeerd als monument historique. In 1890 kwam er een weeshuis in het klooster, gevolgd door een groep nonnen die in 1901 werden ontbonden. Na 1910 werd het aangekocht door het departement Cher, dat restauratiewerkzaamheden in gang zette. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog diende het klooster als vluchtelingenkamp en daarna werden de bewoners van het bejaardenhuis van Saint-Amand erin ondergebracht. Vanaf 1949 vond er een uitgebreide restauratie plaats.

Wikipedia