Eglise Saint-Georges de Chavanges

Vreemd genoeg is het de nauwkeurige studie van de evolutie van de grondniveaus die de meest precieze aanwijzingen geeft over de fasen in de bouw van de kerk Saint-Georges in Chavanges (een provinciestad in het noorden van het departement Aube).

Op het hoogste punt (d.w.z. het oudste niveau) van deze helling van de Champagnekust, gedomineerd door de massieve klokkentoren uit het einde van de 16e eeuw, blijft aan de westkant het oude Romaanse portaal (eind 12e eeuw) over. Anderhalve meter (7 treden) lager vinden we het niveau dat in het eerste derde deel van de 16e eeuw werd aangelegd om het koor te verhogen door een algemene schaafbeweging en een uitbreiding van de heuvel naar het oosten.

Daartussen werd het schip aan het einde van de 15e eeuw herbouwd door de parochiegemeenschap in een sobere laatgotische stijl. Een halve eeuw later, op kosten van de geestelijken en adellijke families, zoals gebruikelijk was in de Champagne, maakte deze openstelling van het terrein, evenals veranderingen in smaak en algemene welvaart, het mogelijk om het grote koor en de twee armen van het transept, met hun drie 4- en 5-zijdige apsissen, uit te breiden. Brede ramen zorgen voor een uitstekende verlichting.

De vullingen en golvende pilaren, evenals de decoratie van gebladerte en schilderachtige figuren op de gekraagde kapitelen, behoren nog steeds tot de flamboyante gotische stijl.

Het voltooide gebouw werd in 1554 ingewijd door Antonio Caracciolo, prins van Melphe. Deze beroemde favoriet van Catherine de Médicis probeerde zowel bisschop van Troyes als pastoor van de protestantse gemeenschap te zijn.

Het meubilair, de beelden, de schilderijen en de glas-in-loodramen weerspiegelen deze verschillende fases, van de rustieke beelden van de Heilige Maagd, de Heilige Barbara en de Heilige Catharina tot de 16e-eeuwse werken van de Heilige Johannes de Doper, de Heilige Nicolaas en de Heilige Joris, en het latere werk van Christus in de banden uit 1702.

Opmerkelijke doeken zijn onder andere Sint Sebastiaan, De opkomst van Sint Joris, Sint Anna en Het Maagdenkind, verspreid door het gebouw, en die op de hoofdaltaren: Christus en de Werken van Barmhartigheid (1642), De Maagd die de Rozenkrans geeft aan Sint Dominicus en Sint Catharina van Siena (toegeschreven aan Jaques de Létin, 1637); Sint Joris die de afgoden omverwerpt (hoofdaltaar gedateerd 1684), gesigneerd door Jean Chabouillet.

Een mooie serie gebrandschilderde ramen beslaan de traveeën in de oostelijke sectie. Ze weerspiegelen de ontwikkeling van de glas-in-loodkunst in de zuidelijke Champagne en neigen naar een vervaging van kleuren en bekende modellen: in het koor de Geboorte, Scènes uit het Lijden van Christus en de Hemelvaart; de Schepping en het Leven van de Heilige Magdalena in het zuiden; het Leven van de Heilige Andreas, de Sibillen van Tibur en de Onthoofding van de Heilige Johannes de Doper in het noorden.

Tot slot, nog steeds in het noorden, het kostbare gebrandschilderde raam van de Apocalyps, gebaseerd op de serie gravures van de grote Duitse kunstenaar Albert Durer gepubliceerd in 1498. Hoewel uitgebreid gerestaureerd aan het einde van de 19e eeuw, illustreert deze prachtige compositie, geïnstalleerd rond 1540, de kracht van de handel tussen Duitsland en het koninkrijk Frankrijk in het eerste derde deel van de 16e eeuw.

De aandachtige bezoeker kan ook de subtiliteit van de Trojaanse meester-glasmakers ontdekken in de kunst om hun ontwerpen aan te passen aan de smaak van de heren (hun wapenschilden zijn nog steeds te zien aan de bovenkant). Vanuit dit nogal afgelegen deel van de Champagnestreek toonden ze in dit geval hun verzekerde smaak.

Geopend van maandag tot zondag.

DATAtourisme France