Château d'Arcis-sur-Aube

Het Château d'Arcis sur Aube huisvest nu het stadhuis van dit charmante, bloemrijke stadje in het departement Aube. Hierdoor kan het interieur niet worden bezocht, maar de buitenkant van dit gebouw uit het begin van de 18e eeuw zit vol verrassingen: een witte stenen toren bedekt met leisteen, een imposante smeedijzeren poort, de prachtige voorgevel van het kasteel en de sporen van de strijd tussen de troepen van het Napoleontische leger en het Boheemse leger in 1814 in de achtergeveleen witte stenen toren bedekt met leisteen, een imposante smeedijzeren poort, de prachtige gevel van het kasteel en de sporen van de strijd tussen de troepen van het Napoleontische leger en het Boheemse leger in de achtergevel, via verschillende invloeden en een park van tien hectare ontworpen door Le Nôtre, zullen de schatten van het Château d'Arcis sur Aube al hun geheimen aan je prijsgeven.

~~~

Het middeleeuwse fort, gebouwd op het kleine voorgebergte waar het huidige kasteel staat, beheerste de doorgang van de rivier de Aube. Volgens een archiefstuk uit 1667 had het een donjon en een versterkte woning, mooie en weelderige ommuurde gebouwen en grote omringende kuilen? De overblijfselen van de twee verwoeste torens die de toegangspoort flankeren, zijn in de 16e eeuw tijdens de godsdienstoorlogen afgebrand.
Pierre Grassin, die de grond in Arcis rond 1717 kocht, was directeur van de Franse Munt. Naar verluidt liet hij vier jaar later het huidige kasteel bouwen, waarin nu het stadhuis is gevestigd. Deze lichtgekleurde stenen residentie, gebouwd aan de rand van een groot park dat groter is dan het park dat we vandaag de dag zien, is dubbel zo diep, met gevels die beperkt zijn tot een begane grond, maar met een bovenverdieping onder een groot Mansardedak. De elegantie is te danken aan de proporties en de gebeeldhouwde maskers die de sluitstenen van de drie ramen in de woonkamer aan de rivierzijde sieren.
De nieuwe eigenaar van Arcis was een rijk man, maar dit weerhield hem er niet van om ondernemend en ijverig te zijn voor het algemeen welzijn. Toen twee branden driekwart van de huizen in de stad verwoestten, liet hij onmiddellijk voedsel verdelen, kreeg hij aanzienlijke financiële hulp van de koning en droeg hij zijn eigen geld bij aan de wederopbouw. Hij kreeg ook toestemming om een kousenfabriek op te zetten, liet studies uitvoeren naar de aanleg van een bevaarbaar kanaal en begon de bosbouw en landbouwtechnieken op zijn landgoederen te rationaliseren.
De markiezen de Labriffe, zijn opvolgers, gingen aan de slag met de ontwikkeling van de landbouw op hun landgoederen, maar leefden niet veel in Arcis, met uitzondering van Pierre-Arnaud de Labriffe, de kamerheer van Napoleon, die er negen maanden per jaar verbleef en zijn medeburgers dankbaar was dat ze hem de confiscaties van de Revolutie hadden bespaard.

De naam Arcis maakt deel uit van de geschiedenis van de Revolutie en het Keizerrijk. Hier werd in 1759 Danton geboren, een leidende figuur in de Assemblée en de Conventie, die vaak naar de stad terugkeerde, voor het laatst in november 1793, enkele maanden voor zijn executie.
Het was ook hier dat Napoleon op 20 maart 1814, tijdens de Franse campagne, zijn hoofdkwartier vestigde. De volgende dag moest hij zich terugtrekken tegenover 90.000 Oostenrijkers bij Schwarzenberg. Het steenwerk op de gevels van het kasteel getuigt van deze veldslag.

photo credit: ©studio OG

DATAtourisme France