Le quartier de la Côte Sainte-Catherine

Lang voor de bebouwing van de Sint-Katelijnekust lag de heuvel van de 12e tot de 19e eeuw vol met wijngaarden. De eerste gebouwen werden in 1964 opgetrokken als reactie op de huizencrisis die werd veroorzaakt door de babyboom na de Tweede Wereldoorlog. Dit complex
is onderworpen aan een nieuw ontwerpplan dat egalitaire huisvesting bevordert, zoals voorgestaan door Le Corbusier.
Vanaf de jaren 1950 beleefden grote woonwijken een grote bloei door de komst van mechanische transportmiddelen en de dringende noodzaak om fatsoenlijke huisvesting te creëren. In 1953 liet burgemeester Pierre Marizier een stedenbouwkundig plan aannemen dat later het Sint-Katelijnekustproject zou omvatten. Het project werd toevertrouwd aan de architect en stedenbouwkundige Lanfranco Virgili, een leerling van Le Corbusier. Er werden uitgebreide grondwerken uitgevoerd om de site leefbaar te maken. De kleuren gaven de voorkeur aan horizontaliteit, wat in combinatie met de geringe hoogte van de gebouwen ervoor zorgde dat de architectuur opging in de natuur. De ruimten zijn gecompartimenteerd volgens functie, bijvoorbeeld door het verkeersnetwerk te prioriteren volgens gebruiksfrequentie. In de wooneenheden zijn de woonruimtes op het zuiden gericht om het zonlicht te maximaliseren. Bouwen in kleine eenheden is daarom noodzakelijk om aan deze behoeften te voldoen, die gericht zijn op het verbeteren van het comfort en het dagelijks leven. Rondom de gebouwen worden groene ruimten (ook wel recreatiegebieden genoemd) aangelegd in aanzienlijke proporties: 15 m² per inwoner in 1975. Talrijke infrastructuren zijn opgenomen in het project, zoals het winkelcentrum, het sociaal centrum, schoolgroepen, enz. De locatie van het ziekenhuis was ook vanaf het begin gepland.

DATAtourisme France