LE QUARTIER DE LA COTE SAINTE-CATHERINE

Lang voor de gebouwen van het Sint-Katelijneproject werden de heuvels van de 12e tot de 19e eeuw bezet door wijngaarden. De eerste gebouwen werden gebouwd in 1964 als reactie op de huisvestingscrisis die werd veroorzaakt door de "babyboom" na de Tweede Wereldoorlog. Deze complexe
voor dit complex geldt een nieuw ontwerpplan dat de voorkeur geeft aan egalitaire huisvesting zoals bepleit door
Le Corbusier.
Vanaf de jaren vijftig beleefden de grote woonwijken een grote bloei door de opkomst van mechanische vervoermiddelen en de dringende noodzaak om fatsoenlijke woningen te creëren. Het optimaliseren van de ruimte in de stad werd dus essentieel voor een georganiseerde ontwikkeling, en in 1953 liet burgemeester Pierre Marizier een stedenbouwkundig plan aannemen waarin later het Sint-Katelijnekustproject werd opgenomen. De architect en stedenbouwkundige Lanfranco Virgili, een leerling van Le Corbusier, werd met het project belast. Er werden grote grondwerken uitgevoerd om het land leefbaar te maken. De kleuren bevorderen de horizontaliteit, wat in combinatie met de geringe hoogte van de gebouwen een integratie van de architectuur met de natuur mogelijk maakt. De ruimten zijn gecompartimenteerd naar functie, zoals de hiërarchisering van het verkeersnetwerk naar gebruiksfrequentie. In de woningen zijn de woonkamers op het zuiden gericht om het zonlicht te bevorderen. De bouw van kleine eenheden is dus noodzakelijk om aan deze behoeften, die erop gericht zijn het comfort en het dagelijks leven te verbeteren, tegemoet te komen. Rond de gebouwen zijn in aanzienlijke mate groenzones (ook wel recreatiezones genoemd) aangelegd: 15 m² per inwoner in 1975. In het project zijn talrijke infrastructuren opgenomen, zoals het winkelcentrum, het sociaal centrum
sociaal centrum, schoolgroepen, enz. Ook de locatie van het ziekenhuis is vanaf het begin van het programma gepland
van het programma.

DATAtourisme France