Belegering van Montauban

De belegering van Montauban vond van augustus tot november 1621 plaats. Deze werd uitgevoerd door de koninklijke troepen onder het opperbevel van Lodewijk XIII. Hun tegenstanders waren de protestantse burgers van Montauban en de troepen die tot hun beschikking stonden.

De door Jean Calvin aanbevolen hervorming van de kerk vond in het Franse Midi een sterke weerklank. Zo namen in het midden van de 16e eeuw verschillende zuidoostelijke centra de gereformeerde geloofsleer over. In 1561 kwam de protestantse elite in Montauban aan de macht en regeerde onbeperkt over de stad. De meeste katholieke kerken werden geplunderd en vernietigd. Slechts de kerk Saint-Jacques werd omgevormd tot een protestantse kerk en overleefde zo de religieuze revolutie. De gruwelen van de godsdienstoorlog versterkten de gezindheid van de protestanten in de stad, die zo een protestantse bastion in het Quercy werd. De omliggende steden en dorpen konden zich niet onttrekken aan de invloed van Montauban en bekeerden zich ook tot het protestantisme. Al in 1562 ondernam de katholieke partij een mislukte aanval op de stad, die daarna steeds meer werd versterkt, wat haar reputatie van onneembaarheid gestaag deed toenemen. Het Edict van Nantes erkende Montauban aanvankelijk als een vrije protestantse stad waar de calvinisten hun geloofsbelijdenis verder konden uitoefenen. Na de dood van Hendrik IV en de troonbestijging van Lodewijk XIII veranderde de politieke situatie echter ingrijpend, aangezien de nieuwe koning de protestantse steden als rebellen bestempelde.

Wikipedia