Église Saint-Pantaléon - Troyes

Na de Franse Revolutie werden hier 16e-eeuwse beelden samengebracht die uit andere gebouwen werden gered, waardoor het een opmerkelijk museum werd van religieuze beelden uit de Champagnestreek.

Volgens sommige auteurs stond hier een synagoge en vervolgens, al in 1189, een vakwerkkerk gewijd aan Sint Pantaleon, een martelaar (volgens de legende werden zijn handen in 304 in Rome aan zijn hoofd genageld). In het begin van de 16e eeuw werd deze vervangen door een stenen gebouw, dat gedeeltelijk afbrandde tijdens de grote brand van 1524. In 1527 werd naburig land geannexeerd om een grotere kerk te bouwen. In 1570 werden de lagere delen bedekt met een tijdelijk dak en het bovenste deel werd een eeuw later voltooid. Rond 1740 werd er een travee toegevoegd, samen met de voorgevel in klassieke stijl.

De sobere buitenkant heeft een portaal met twee boven elkaar geplaatste frontons en een opvallende achthoekige klokkentoren. Het interieur creëert een gevoel van hoogte door de nauwheid van het schip.

Het balkon dat rond het schip loopt, het 28 meter hoge tongewelf en de enorme erkers zijn opmerkelijk en de pilaren dragen een prachtige beeldenreeks op twee niveaus. Rechts van de eerste pilaar staat Saint Jacques van Dominique Le Florentin, een meester van de Trojaanse School, en op de tweede, Saint Barbara met een boek en een afgeknotte palm, een meesterwerk van de Trojaanse gotiek, de Preekstoel van de Waarheid, van de beeldhouwer Simart (1806-1851), op de pilaren voor het altaar, Geloof en Liefde (1551, Le Florentin), en in de tweede kapel rechts, de zeer realistische polychrome groep die de worsteling van Saint Crépin en Saint Crépinien uitbeeldt, beschermheiligen van de schoenmakers. De kerk bevat nog veel meer prachtige polychrome beelden.

De gebrandschilderde ramen, vaak in grisaille, vormen een opmerkelijk 16e-eeuws ensemble. De glas-in-loodramen van de Geschiedenis van Daniël en De Passie uit 1531 markeren een keerpunt voor de Trojaanse School van glasschilderkunst, die tot dan toe de voorkeur gaf aan intense kleuren.

Willem Vandenameele