VILLAGE DÉTRUIT DE DOUAUMONT

Het dorp Douaumont werd gesticht in de Gallo-Romeinse tijd en leefde tot 1884 een eenvoudig en vredig plattelandsleven op zijn hoogten met uitzicht op zowel de Woëvrevlakte in het oosten als de Maasvallei in het westen.

Vanaf 1885 stegen de 192 inwoners plots tot 576 door de komst van een groot aantal grondwerkers, voornamelijk Italianen, voor de bouw van Fort Douaumont.
Deze toestroom van mensen leidde tot de ontwikkeling van talrijke kleine bedrijfjes die bijdroegen tot de echte welvaart van het dorp.

Aan de vooravond van de oorlog van 14-18 telde het dorp nog 288 inwoners, waaronder veel soldaten.

In 1915 geloofde de Franse generale staf niet meer in de doeltreffendheid van de bescherming van de forten door de komst van nieuwe soorten munitie zoals de torpedobom, die zijn doeltreffendheid had bewezen aan het begin van de oorlog tegen de Belgische forten, en besloot om de forten gedeeltelijk te ontwapenen, waaronder Douaumont.

Tijdens het grote Duitse offensief van februari 1916 bleef Douaumont een serieus en symbolisch doel voor de Duitse generale staf, die het op 25 februari zonder slag of stoot innam.

Daarentegen kwam het dorp Douaumont zelf van eind februari tot 2 maart 1916 onder zware bombardementen en dodelijke aanvallen te liggen en viel samen met een groot aantal Franse soldaten en officieren.

Het was tijdens deze slag dat kapitein Charles de Gaulle, die het bevel voerde over een compagnie van het 33ste Regiment Infanterie, gewond raakte en vervolgens gevangen werd genomen in Duitsland tot het einde van de oorlog.

Op 4 maart 1916 viel het hele verwoeste dorp Douaumont, samen met het fort, in Duitse handen en werd het onderworpen aan onophoudelijke bombardementen door Franse kanonnen.

Op 8 mei 1916 werd het fort, dat bezet was door een groot aantal Duitsers, getroffen door een hevige explosie toen een granaat een granaat- en vlammenwerperdepot trof.
De explosie doodde meer dan 800 Duitse soldaten. Maar omdat ze niet allemaal in de buurt van het Fort begraven konden worden, besloot het Duitse commando om 679 lichamen te begraven in een galerij in het Fort, wat nog steeds de enige Duitse necropolis in Verdun is.

Op 24 oktober 1916 slaagde het Franse leger, dat een groot offensief lanceerde onder leiding van generaal Mangin, erin om de ruïnes van het dorp en het Fort te heroveren dankzij de Marokkaanse koloniale troepen in de sector Douaumont, die Frans zou blijven tot het einde van de oorlog.

In 1919 werd Douaumont opgenomen in de lijst van negen verwoeste dorpen en de beroemde "rode zone", waar alle wederopbouw verboden was.

Tussen de oorlogen door werd de gemeente Douaumont echter niet alleen gekozen als plaats voor het oorlogsmonument in 1926 en de schuilplaats van de kapel Saint-Hilaire die in 1932 werd ingehuldigd, maar vooral ook voor de grote nationale necropolis die in 1925 werd aangelegd en waarboven het indrukwekkende Ossuarium van Douaumont werd gebouwd en op 18 september 1927 werd ingehuldigdhet indrukwekkende Ossuarium van Douaumont was het geesteskind van Monseigneur Ginisty, bisschop van Verdun, die een waardigere laatste rustplaats wilde geven aan de stoffelijke resten van de soldaten die op het slagveld van Verdun waren verzameld.

Douaumont en zijn ossuarium werden een nog sterkere symbolische plaats toen, op 22 september 1984, de heren Kohl en Mitterrand, hand in hand, voor het ossuarium de realiteit van de Frans-Duitse verzoening kwamen markeren.

Wat is er te zien?
- De kapel
-schuilplaats Saint-Hilaire ;
- Het oorlogsmonument;

DATAtourisme France