CHATEAU DE VIVEY

Vivey is een heerlijkheid die bijna altijd heeft toebehoord aan het Huis van Grancey. Het was een lid van deze familie, François Rouxel de Médavy, broer van een Franse maarschalk, die het huidige kasteel bouwde in de 17e eeuw. De residentie was bedoeld als zijn lustoord, maar de bisschop van Langres verbleef er niet lang, omdat hij nog geen bezit had genomen van zijn zetel en benoemd was tot aartsbisschop van Rouen.
Aan het begin van de 18e eeuw behoorden het kasteel en de heerlijkheid toe aan de familie Seurot, heren van Vaux, Isômes en Cusey (in het huidige kanton Prauthoy). Deze rijke bourgeois uit Langres bezochten Vivey alleen tijdens de zomermaanden. Toen ze op 14 oktober 1728 trouwde met Jean Léaulté (uit een familie van parlementariërs uit Dijon), kreeg Rose-Gabrielle, dochter van Jean Seurot en Anne Pillot, het leengoed Vivey als bruidsschat. Het pasgetrouwde stel kreeg veertien kinderen, negen meisjes en vijf jongens, van wie er één op jonge leeftijd stierf. De familie Léaulté vestigde zich in Langres en sloot allianties met verschillende families uit Langres (de Guyot de St-Michel, Lallemand de Pradine, Delecey, de Marivetz, etc.).
De vier zonen van Jean Léaulté werden veredeld door een edict van april 1771. In overeenstemming met de gewoonte van het Ancien Régime voegden ze de namen van hun leenmannen toe aan hun achternamen. Zo nam Bernard, de oudste, de naam Léaulté de Lécourt aan, Louis, de tweede, Léaulté de Blondefontaine, Jean-Baptiste, de derde, Léaulté de Grissey, net als zijn vader. De laatste, Jean-Christophe, behield als enige de naam Léaulté de Vivey en behoort, meer dan zijn broers, tot de Geschiedenis van Vivey (zie "La Croix-au-Loup").
Het kasteel is middeleeuws geïnspireerd en valt op door zijn twee torens met kegelvormige leien daken. Na de familie Grancey volgden verschillende families elkaar op. Aan het einde van de 19e eeuw behoorde de residentie toe aan de familie Delecey. De romantische charme inspireerde André Theuriet, lid van de Académie Française, tot het schrijven van zijn roman Raymonde. Het kasteel ging vervolgens over naar gravin Mercier die, zonder erfgenaam, het landgoed in 1936 verkocht.
Pas enkele jaren later werd het kasteel de thuisbasis van een hotel-restaurant, "Le Relais du Lys", dat 12 jaar lang open was tijdens het zomerseizoen. Dankzij de goede reputatie verwelkomde het bezoekers van heinde en verre, en zelfs beroemde bezoekers, zij het incognito. Verse producten en originele gerechten met een nouvelle cuisine werden geserveerd in een bijna historisch kader.
Vandaag de dag staat het oude gebouw leeg en is de begroeiing de plek aan het heroveren, zoals dat al lange tijd gebeurt met de andere bezittingen van de eigenaar.

Niet te bezoeken: privéterrein alleen zichtbaar van buitenaf.

DATAtourisme France