Lillie Bridge Gronden

De Lillie Bridge Grounds was een sportterrein aan de Fulham-zijde van West Brompton, Londen. Het werd geopend in 1866, gelijktijdig met de opening van het station West Brompton. Het werd genoemd naar de lokale landeigenaar, Sir John Scott Lillie, en de Lillie Bridge over de West London Line, die de Old Brompton Road verbindt met Lillie Road. De terreinen lagen naast de spoorlijn aan de zuidzijde van de Lillie Road. Hoewel het geografisch dichtbij het huidige Stamford Bridge lag, was er nooit directe toegang, want er lag een 13 acre groot inmiddels verdwenen terrein van het Western Hospital tussen de twee. Het terrein was in zijn tijd het decor van vele sporten, waaronder atletiek, boksen, cricket, wielrennen en voetbal, en was gastheer van de FA Cup Final in 1873. Het sloot in 1888 na een rel die werd gerapporteerd in The Times.
De London Athletic Club, opgericht in 1866, verhuisde in 1869 naar de Grounds, waar het bleef tot 1876, voordat het naar Stamford Bridge verhuisde. Ondertussen begon de locatie andere sporten te huisvesten, waaronder: fietsrennen, voetbal, cricket en worstelen. Er waren ook luchtballonfestivals en streekbeurzen. Het raakte in onbruik na een rel op 18 september 1888 na de annulering van een atletiekwedstrijd waar 6.000 tot 7.000 mensen hadden betaald om te kijken en hun inzetten hadden geplaatst. De daaropvolgende rel verwoestte de baan en het publiekstribune, wat leidde tot sluiting het volgende jaar. Dit viel samen met de ontwikkeling aan de noordzijde van Lillie Bridge, van John Robinson Whitley's 1887 Earl's Court Exhibition Grounds. Dit werd in 1937 omgevormd tot de internationaal beroemde locatie, die de indoor volleybalcompetitie van de Olympische Spelen van 2012 huisvestte voordat het zelf tot sloop werd gedoemd.

Wikipedia