Melina Mercouri

Melina Mercouri's liefdesleven kende naast glamour ook opvallend veel verdriet en verlies.

Op haar zeventiende trouwde ze in 1939 overhaast met de veel oudere, rijke landeigenaar Panagis Harokopos — niet uit liefde, maar om te ontsnappen aan de controle van haar familie, die tegen haar acteercarrière was. Volgens haar broer Spyros Mercouris raakte ze tijdens dit huwelijk zwanger, maar kreeg ze een zwaar miskraam. Naar verluidt zei ze daarna: "nooit meer" — en ze heeft nooit meer eigen kinderen gekregen.

Volgens haar eigen familie was niet Jules Dassin, maar marineofficier Pyrros Spyromilios de grootste liefde van haar leven. Ze waren zeven jaar samen in de late jaren '40, maar trouwden nooit. Ze gingen uiteindelijk uit elkaar, en toen hij in maart 1961 overleed aan hartfalen — vijf jaar na hun breuk — was ze er volledig door verpletterd.

Toen ze in 1966 uiteindelijk trouwde met Jules Dassin — die Joods was — werd ze door de Grieks-orthodoxe clerus geëxcommuniceerd, juist op het moment dat de junta haar ook al haar Griekse staatsburgerschap en bezittingen had afgenomen. Ze verloor dus in één klap haar vaderland én haar plek binnen de kerk vanwege wie ze liefhad.

Jules Dassin (1911-2008) was een Amerikaanse filmregisseur en scenarioschrijver, bekend van film noir zoals "Rififi" en "Never on Sunday". Tijdens de communistenjacht in Hollywood op de zwarte lijst gezet, verhuisde hij naar Europa. Hij trouwde in 1966 met Melina Mercouri en was vader van zanger Joe Dassin.

Ondanks twee huwelijken kreeg Mercouri nooit eigen kinderen. Ze werd wel stiefmoeder van Dassins drie kinderen uit een eerder huwelijk, waaronder de beroemde Franse zanger Joe Dassin. In een interview in 1971 zei ze daarover dat ze er geen spijt van had, maar de toon van haar woorden — "men moet geen martelaar zijn omdat men geen kind heeft" — verraadt toch een zekere verdedigingshouding tegenover een pijnlijk onderwerp.

Het meest ontroerende komt misschien pas op haar sterfbed naar boven. Toen ze op het einde van haar leven met longkanker in het ziekenhuis lag, zei ze: "Ik dacht dat ik bang zou zijn voor de ziekte, maar wat ik het meest vrees is niet liefgehad te worden." Ze stierf op 6 maart 1994, met alleen Jules Dassin als naaste overlevende aan haar zijde.

Pascal Brackman