De wolf van Doncols

De wolf van Doncols
Vroeger was het niet voor de lol om in een dorp te leven tussen de bossen, waar nog wolven waren. Maar de laatste wolf was een stap als de anderen, een tweebenige wolf, een vrolijke kerel, beter bekend in het land dan een dozijn echte wolven.

Hij kwam niet uit Doncols maar uit Bras en hij sprak het dialect beter dan Luxemburgs. In Doncols was hij herder geweest en toen zijn schaapskooi er niet meer was, begon hij als marskramer over de wegen te rennen en manden met aardappelen, fruit en wasgoed te verkopen die hij zelf had gevlochten. En soms hazelnoten en peren, het was voor de kinderen:

Waarom heette hij de wolf? Dat komt omdat hij een wolvenhuid als hoed droeg, die tegelijkertijd een pet, een hoed en een jas was. Het was en verschrikkelijk beest, hij had het met een grote steen gedood, zei hij. Maar de kwestie was heel anders. In deze tijd kregen alle (de) mensen die een wolf hebben gedood een bonus van de gemeente. Je hoefde alleen maar de huid te laten zien, en je kon van huis tot huis gaan om aan je geld te komen. Maar onze grappige vriend, hij toonde altijd dezelfde huid en smeekte elke keer om een ​​ander dier. Uiteindelijk veranderde hij zijn hoed nooit meer, alsof het zijn eigen huid was geworden. Met zijn baard was hij al snel de wolf. Kleine meisjes beefden van angst bij het zien, maar er was geen gevaar. Hij hield van de jongens en meisjes en hij kon elk moment lachen. Ook al sneeuwde het en vroor het dat het kraakte, hij lachte toch als hij op je raam klopte.Waar hij bekend was, kwam hij binnen door de omheining of zelfs door de kleine deur van de schuur. Het lijkt erop dat hij in alle schuren in het kanton sliep, met de marters en de kraaien. Hij moet een ijzersterke gezondheid hebben gehad om voet in alle wateren te zetten en door alle modderpoelen te waden zonder jicht of hoest. Zelfs niet verkouden!

En zijn fabels! De eerste wolf zou hij zijn kop hebben doorgesneden met zijn snoeihaak, de tweede, die hem achterover op de grond had gegooid, zou hij zijn mes in zijn ingewanden hebben gestoken,de derde had hij het handvat in zijn mond geduwd tot om hem de adem te laten verliezen. "En in de vierde", zei hij, "wilde ik hem zo erg schoppen dat hij zou verhongeren op de Weg van St. James (= Melkweg), maar hij bracht zijn benen naar zijn reet. " Grappen en kleine taken, het was zijn werk. Hij was niet lui. In de zomer ging hij aan de slag (= werkte als dagloner), in de winter deed hij zijn beurt. Het was zijn bestaan. Altijd onderweg, de zon, regen en ijs. Hij liep als een beer, de kap op de rug, beladen als een ezel. Maar soms moest hij sich als een aap door de steegjes slepen. Hij was niet gemeen, noch kieskeurig, en niemand zou hem vies en stomdronken in een mestput hebben gezien. Een toast en een kom koffie maakten hem verzadigd. 'Alles kan worden gebruikt,' zei de wolf en hij kauwde op een vlieg ', zei hij. Hij had geen bloedworstbouillon nodig. De arme die zijn meester nooit vond, had geen vijanden. Hij was een oude vrijgezel zonder familie. Veel boeren zouden het voor de wake hebben genomen en de nacht in de schuur hebben doorgebracht. "Tot ziens, wolf!" En het was heel vaak.

Niemand weet wat er met hem is gebeurd. Hij heeft zijn kleine naam aan het dorp nagelaten. Naast de "zwijnen" van Bras bewonen de "honden" van Wardin, de "sculpins" van Harzy, de "rivierkreeft" van Benonchamps en de "mestkevers" van Mageret de "wolven" van Doncols.

jan-ke