LOONSE EN DRUNENSE DUINEN

Het Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen is grotendeels een afwisseling van droge zand­verstuivingen en naaldbossen. Het gehele park omvat meer dan 35 km², waarvan ongeveer 30 km² stuifzand. Het gebied wordt ook wel de ‘Brabantse Sahara’ genoemd.
Het stuifzandgebied is in de late middeleeuwen ontstaan. in die tijd van betrekkelijke welvaart nam de bevolkingsdruk zo toe dat de kringloop in het gebied door overbegrazing en te vaak plaggen van de heide fataal werd verstoord waardoor een steeds groter wordende woestenij ontstond.
De zandbodem kwam op steeds meer plekken bloot te liggen, waardoor het losse zand door de wind kon verstuiven. Dit proces versterkte zichzelf en was bijna niet meer te stoppen. Om het stuifzand te keren werden vanaf de 19e eeuw bebossingen met grove den aangelegd en vooral in het begin van de 20e eeuw zijn op grote schaal dennen aangeplant in verband met de grote behoefte aan mijnhout in Zuid-Limburg.
Tegenwoordig is het gebied stabiel en worden er zelfs bomen gekapt om dit voor Noord-Europa uitzonderlijk grote stuifzandlandschap in stand te houden. Het landschap is nu behoorlijk afwisse­lend, men vindt er naald- en loofbossen, zand­vlaktes en tot vierentwintig meter hoge duinen.

Biker