Nationaal Park De Maasduinen

In het noordoosten van Limburg ligt Nationaal Park De Maasduinen. Het is een bos- en heidegebied, gelegen op een langgerekte hoge zandrug tussen de Maas en de Duitse grens. Het park strekt zich uit over ruim 20 kilometer met een breedte van gemiddeld twee à drie kilometer en is in totaal ruim 4.500 hectare groot. Het gebied bevat de langste rivierduingordel van Nederland, die is ontstaan door het samenspel van water, wind en mens door de eeuwen heen.
Rivierduinen zijn ontstaan in de laatste ijstijd, het Weichselien. Het landijs bereikte Nederland niet, maar het was koud en droog. In de poolwoestijn ontbrak een gesloten plantendek en had de wind vrij spel. Als de brede en ondiepe rivierbeddingen droog lagen, kon het zand opstuiven tot rivierduinen. De overwegend westenwind voerde het zand uit de droge rivierbeddingen mee en zette het weer af ten oosten ervan. Hierdoor ontstonden zandruggen en hoefijzervormige duinen (sikkelduinen of paraboolduinen).
Vanaf de prehistorie heeft de mens de natuur in De Maasduinen beïnvloed. Er werd bos gekapt om ruimte te maken voor landbouwgrond. Om de grond te kunnen blijven gebruiken, was bemesting nodig. Hiervoor werd in het gebied van De Maasduinen hoofdzakelijk schapenmest gebruikt. Door menselijk toedoen (houtkap en overbegrazing) zijn heide en stuifzanden ontstaan. Later zijn weer bossen aangeplant om de stuifzanden vast te leggen en voor de productie van hout.

AdK