Emminkhuizerberg

De Emminkhuizerberg is de hoogst gelegen geïsoleerde stuwwal in de Gelderse Vallei. De top van de heuvel op 21.1 meter boven NAP steekt ongeveer 15 meter boven het omringende dekzandgebied uit. De Emminkhuizerberg is in de voorlaatste ijstijd, het Saalien, gevormd en bestaat uit Rijn- en Maas afzettingen. De Utrechtse Heuvelrug is ook in die ijstijd gevormd, maar eerder dan de Emminkhuizerberg. Na de vorming van de Utrechtse Heuvelrug bleef er tussen Baarn, Soest, Bilthoven, Hilversum en de Gelderse Vallei een laagte achter. Later in het Saalien werden hier nog enkele bulten opgestuwd door het ijs: de Eng van Soest, een verhoging bij Baarn (Roosterbos), 't Hooge Erf en de Emminkhuizerberg. Midden op de berg ligt een oost-west gericht dal uit de laatste ijstijd, het Weichselien, dit is een sneeuwsmeltwaterdal.

Hoewel de Emminkhuizerberg niet helemaal gaaf meer is, vormt de geïsoleerde heuvel uit wetenschappelijk en educatief oogpunt een waardevol geomorfologisch object. Ook heeft men vanaf de heuvel een uniek overzicht over de Gelderse Vallei.
Op verscheidende plaatsen is de Emminkhuizerberg beïnvloed door de mens. De heuvel wordt door een spoorlijn en een autosnelweg doorsneden. Aan de noord- en oostzijde hebben afgravingen plaatsgevonden. Het maaiveld van de heuvel is verlaagd ten behoeve van zandwinning voor de autosnelweg.

De Gelderse Vallei was in de vorige eeuwen een overwegend moerassig gebied, daarom vormde de hoog gelegen Emminkhuizerberg een aantrekkelijk gebied voor de landbouw. Een dikke zwarte toplaag in de bodem laat zien dat de Emminkhuizerberg al vele eeuwen als akkergebied in gebruik is geweest. Ook voor bewoning zijn de relatief hoog gelegen geïsoleerde stuwwallen een aantrekkelijke locatie geweest. Soest, Baarn en Veenendaal zijn in oorsprong gebouwd op of aan de flanken van de dergelijke stuwwallen.

routeburo