Kippenkade

Waaraan de Kippenkade zijn naam dankt, is niet bekend, of het zou moeten zijn omdat hij zo smal is dat je er alleen als kippen achter elkaar kunt lopen.
Zeker is dat het eigenlijk geen kade is, maar een oude oeverwal van een natuurlijke veenstroom.

Langs de slingerende Kippenkade volgen we een oude kronkelende veenstroom die uitkwam in de Oude Bodegravestroom, dat even verderop in de Rijn uitmondt. Mogelijk droeg dit water ooit de korte Bataafse naam Wi of Wije omdat veel streeknamen hiervan zijn afgeleid. Schriftelijke bronnen ontbreken maar mogelijk vinden namen als Weijpoort (Wi-portes) en Wiltenburg (Wi-burch) en zelfs Wiericke (Wierinxsloot) hier hun oorsprong. 
Aan de overzijde van de Rijn gebeurde immers hetzelfde met Mi en Mije. Wi, op zijn beurt, kan verwijzen naar het Germaanse woord “wirim”, waarmee een plaats in het moeras werd aangeduid. Uiteindelijk vormde deze veenstroom de eerste ontsluiting van het Reeuwijkse Land over water vanaf de Rijn. In zijn loop volgt de bochtige Oukoopsedijk deze voormalige meanderende veenrivier stroomopwaarts tot de bron midden in de polder. 

Het waren deze afwateringsstroompjes van de hoge veengronden die de ontsluiting van dit gebied vormden in de 10e eeuw. De enige manier om binnen te dringen in de woesternij was immers via het water. De Kippenkade heeft de ontginning in de 11e eeuw, de vervening in de 17e eeuw en zelfs de urbanisatie in deze tijd doorstaan en is er na al die tijd nog steeds in zijn originele gedaante.

Het paadje werd in het grensgebied tussen Utrecht en Holland ook gebruikt als mogelijke smokkelroute. In Holland waren meel, brood, zout en zeep veel zwaarder belast dan in Utrecht. Speciaal voor de smokkel werden sluiksloten en sluikwegen aangelegd door het moeras.

Vanwege deze lucratieve handel vestigden bakkers en molenaars zich in het grensgebied in sluikhuizen. Zo woonde er in de Lange Weide in Driebruggen,een biersteker (grossier in drank)en een broodbakker met 3 knechten. Zoveel konden ze in Driebruggen toch niet eten en drinken. Op de smokkel van een brood stond een hoge boete. Om de smokkel tegen te gaan werden landhuisjes opgericht en bemand met ‘cherges’ (douaniers)

Bron: struinen en vorsen

routeburo