Stokstraat 51

Toon was op zoek naar een geschikte woning. Die vond hij in de Stokstraat. Tegenwoordig een chique winkelstraat, vroeger de rosse buurt van Maastricht. Net voordat Toon en Rietje naar Maastricht kwamen, was de buurt grondig opgeknapt. Toon liet zijn oog vallen op het pand op nummer 51. Alleen: dat was net gekocht door een architect. Zelfverzekerd als Toon was, klopte hij aan en zei: ‘Ik wil het graag kopen’. Zo was het hem eerder gelukt om een Mercedes van de vrouw van de dealer mee te krijgen, zodat hij niet tien dagen op zijn nieuwe auto hoefde te wachten. De architect hield de boot in eerste instantie af, maar Toon hield vol. Niet veel later ging de architect overstag en verkocht het huis aan Toon en Rietje.

Op de eerste verdieping maakte Toon zijn atelier, waar hij portretten en Limburgse landschappen ging schilderen. De doeken signeerde hij niet, omdat hij ze niet voor de verkoop maar uit puur hobbyisme maakte. Bij veilingen bleek later dat er wel degelijk veel vraag was naar de werken van Toon. Zo ging een zelfportret waarop hij een papieren hoedje draagt voor 56.000 euro van de hand.

Toons jongste zoon Gaby schreef in het fotoboek dat hij uitgaf over zijn vader een leuke anekdote over de tijd in de Stokstraat. De hond van Michaël – de oudste zoon van Toon – had de vreemde eigenschap de laatste persoon in een gezelschap in de kuit te bijten. Alleen Gaby liet hij met rust. Daarom lieten Gaby’s vrienden hem als ze bij de familie Hermans thuis kwamen altijd achteraan lopen.

Mediahuis Nederland