Van Raerd over Grou naar Akkrum | Koningspad XL

Bij het opstaan voel ik de onrust. De zon komt op, de hemel kleurt roze en grijsblauw. Het belooft een prachtige dag te worden. Ik ben in de greep van 'Wanderlust', de sterke behoefte om de wereld te ontdekken. Zelfs al behoort die tot mijn eigen achtertuin, het avontuur lonkt. Het woord is geënt op de Duitse romantiek, een periode waarin nogal wat schilders en schrijvers (Goethe) de natuur ver en dichtbij introkken en het woud of de idylle van het platteland in lyrische impressies tot leven wekten. Een ode op het leven. Ik pak mijn hoed, rugzak, verrekijker en kaart. Smeer een broodje en vul een fles met water en ga op pad. Meer is niet nodig om domweg gelukkig te zijn. Raerd wacht. Bij de monding van de vroegere Boorne pak ik de draad op van Koningspad XL. Het Park Jongemastate is beroemd om de kleurige stinsenbloemenpracht. Tussen februari en juni is het park op haar mooist. Dan staan de mediterrane knolgewassen zoals winterakoniet, sneeuwklokje, het zeldzame lenteklokje, de roze vingerhelmbloem, de forse paarsrode holwortel, wilde tulp en het longkruid volop in bloei. De geschiedenis van Jongemastate gaat terug tot de late middeleeuwen. De oudste geschriften beschrijven in 1461 het 'longema Huys' en duiden als eerste bewoner van het stenen huis, Kempo Jonghama, een boer met eigen grond die zich in de Friese vrijstaat wist op te werken tot een lokale machthebber en man van aanzien. Vanaf Raerd volg ik het spoor naar de knotsgekke rivier De Boorne, die niet alleen schuilgaat onder vele namen (Moezel, Boorne, Alddjip, Koningsdiep) maar ook steeds van gedaante wisselt. Breed bij Aldeboarn en Nes, dan weer smal bij Raerd en helemaal verdwenen in Nij Beets. Het is een blauwe ader in een eeuwenoud cultuurlandschap met de smaak van natuur. Over watersportdorp Grou loop ik naar dat andere vrolijke watersportcentrum Akkrum. Het letterlijk hoogste punt in Grou vormt het hofje rond de St. Pieterskerk, een uit de dertiende eeuw stammende romaanse kerk. Het poortopschrift luidt Tege Quad Fuit, bedekt wat geweest is. Het is een mooie spreuk voor de reislustige wandelaar die de blik vooruit heeft gericht en niet omkijkt. Het water van De Boorne leidt me door een zee van groen grasland. De rivier heeft zich in mijn hoofd genesteld. Ik wil van deze blauwe levensader begin en eind en alles wat er tussenin zit, ervaren. Van de hogere zandgronden en opgestoven oeverwallen naar het Lage Midden.