Eglise Saint-Martin

Na de Honderdjarige Oorlog werd het vervallen dorp Rumilly-lès-Vaudes, dat tot dan toe aan de "grand chemin" (de weg van Troyes naar Dijon) lag, 3 km verderop, bij de Hozain, aan de rand van het bos verplaatst. Jean Colet, pas benoemd tot kanunnik en ambtenaar van Troyes, plande de bouw van een nieuwe kerk voor het nieuwe dorp. Hij riep de hulp in van bisschop Odard Hennequin (en zijn architect), die van Senlis naar Troyes reisde; hij profiteerde van de aflaatbul die zijn broer Jacques, pastoor van de oude kerk, in 1493 in Rome had verkregen om de benodigde fondsen voor zijn project te verkrijgen.

In 22 jaar, van 1527 tot 1549, werd het nieuwe gebouw opgetrokken. Het was uitgerust met een campanile die boven het dwarsschip uittorende. Deze werd in 1739 door een storm verwoest, weer opgebouwd en vervolgens weer verwoest door een brand in het jaar VI (1798), die het hele dak verwoestte. Ondanks de restauraties die volgden, draagt het nog steeds de littekens van deze laatste ramp. Gebouwd op een bijna rechthoekig plan, strekt het zich uit over 38 m bij 18 m in breedte en 13 m in hoogte voor het gewelf van het centrale schip. Er zijn nog 12 altaren, één hoofdaltaar en elf in de zijtraveeën.

De voorgevel doet denken aan die van de kathedraal van Senlis: open timpaan, roosvenster (herbouwd in 1744), twee ruiterstandbeelden van Sint-Maarten, twee Annunciaties (die van de nieuwe kerk en die bewaard zijn gebleven van de voorganger), muzikanten van engelen, en wat overblijft van de galerijen op de twee bovenste verdiepingen na de brand van het jaar VI. Aan de oostkant beslaan een aantal prachtig bewerkte waterspuwers twee verdiepingen van het gebouw: geklauwd, gevleugeld en gules wijd open. Aan de voorkant van het gebouw herinnert een gegraveerde steen aan de datum 1527, in augustus, toen de eerste steen werd gelegd. Ook hier, tegenover de ingang, vallen de "doopdeur" en de schelp van de pelgrims naar Santiago de Compostela op. Het interieur lijkt immens, met beelden van de twaalf apostelen die tegen de pilaren leunen, baldakijnen boven hun hoofden en twee engelen aan hun voeten die het wijdingskruis vasthouden.

De gebrandschilderde ramen zijn verdeeld over twee verdiepingen; sommige dateren uit de 16e eeuw en sommige zijn verminkt of gerestaureerd. Het raam in het zuidelijke dwarsschip, bekend als het Sint-Jansraam, is een echte "mistère" in glas op drie niveaus, zoals de "steigers" bij kerkportalen in de Middeleeuwen. Een houten Maria uit de 14e eeuw staat tegenover een eveneens bewerkte heilige Anna. Achter het hoofdaltaar (midden 18e eeuw, net als al het meubilair en de zijaltaren) bevindt zich het Passie-altaarstuk, in drie panelen: Kruisdraging, Kruisiging en Wederopstanding, polychroom steen, in de rondte, 70 figuren van uitzonderlijk realisme, allemaal in een perspectief dat zeldzaam is in soortgelijke werken. Dit is ongetwijfeld het meesterwerk van de kerk van Jean Colet.

DATAtourisme France