Monument aux morts - Doornik

Een imposant oorlogsmonument, ingehuldigd in 1922, in kalksteen en brons. Het is het werk van beeldhouwer Aloïs de Beule. Het zal na de Tweede Wereldoorlog door zijn zoon Albert de Beule worden aangevuld door op de zijvlakken van het monument de namen toe te voegen van soldaten die zijn omgekomen in de strijd.

Het indrukwekkende bouwwerk is gewijd aan de doden van de twee wereldconflicten; voornamelijk die van 1914-1918 met in het midden een bronzen beeld dat het Moederland symboliseert en haar kinderen in nood op armlengte houdt. Aan de ene kant een soldaat in doodsangst, en aan de andere kant een burger die martelaarschap ondergaat en sterft. Aan weerszijden van de piëta staan ​​ook twee geknielde rouwenden.
 
Parallel aan de "scène" zijn recht en symmetrisch twee vrouwelijke figuren gepositioneerd, op oude wijze gedrapeerd en elk op Byzantijnse wijze en op borsthoogte een rozet of martelarenkroon dragen.

Bloemstukken op de hoeken en uiteinden van de gehouwen stenen, evenals twee bas-reliëfs maken het geheel compleet. Enerzijds verwijst het werk, gelegen aan de rechterkant, door zijn symboliek naar het begin van de oorlog. In de grafische weergave belicht de compositie Belgische soldaten die naar het front vertrekken, vergezeld van een hond die een machinegeweer voorttrekt. Andere soldaten trekken pijnlijk een zwaar stuk artillerie en worden tegengehouden door een wanhopige burger. Aan de andere kant, aan de linkerkant, illustreert het element de triomfantelijke terugkeer van gehelmde soldaten, geprezen door burgers, omdat ze de overwinning behaalden.
 
De inscriptie, "Ils moururent en héros pour l'honneur du droit" (Ze stierven als helden voor de eer van het goede) siert de bovenkant van het stenen bouwwerk.
 
Aan weerszijden van het monument staan ​​aan het uiteinde twee soldaten tegenover elkaar, evenwijdig aan de compositie. Deze soldaten hebben hun hoofd naar voren gekanteld, als teken van respect en contemplatie. Het geweer wordt met beide handen aan het uiteinde (loop) vastgehouden, de kolf loodrecht tussen de twee voeten geplaatst, de kolfplaat in contact met de grond.

Aan de achterkant van het mortuariummonument, met haar rug naar het bouwwerk, staat in het midden een Victory, met uitgestrekte vleugels, met in elke hand een lauwerkrans die ze uitstrekt over de lijsten van dode strijders en krijgsgevangenen. Deze laatste worden naast de naam Gabrielle Petit (1916) aangevuld met de achternamen van burgergedeporteerden die eveneens als gevolg van de oorlog zijn omgekomen. Zonder de slachtoffers van het Tweede Wereldoorlogconflict te vergeten, inclusief de verzetsstrijders.
 
Er zijn talloze kogelinslagen of projectielfragmenten zichtbaar op het oppervlak van de bronzen stukken.

Willem Vandenameele